Anija

Pa u ndalë si mjellma  përqafon kaltërsitë e qiellit,

Ledhaton rrezet e ndritura  që bien mbi te,

Hedh ujin dhe krypën me betejat e diellit

Luhatet pa u ndalë pa prek kurre ranë e dhe .

 

Jeton bashkë me detin dhe vdes para ti ,

Si një mike e tija  përherë lundron

Por ajo plaket një ditë dhe detit ia ka lakmi ,

Qē kurrë betejat si deti mbi valë nuk i fiton .

 

E re e bukur por dikur ajo plaket ,

Me tregimet e peshkatarit dhe peshkut gjithë jetën,

Lundron mbi valë lundron dhe nuk ndalet ,

Deri sa një ditë e gjuajnë dhe e lajnë vetëm.

 

Fati anijes nuk është si ai fati detit ,

Plaket e mjera anije me vet peshkatarin ,

Përfundon një ditë si e lodhur në një skaj të  kepit,

Shkatrrohet e shkreta dhe pret  vdekjen e pronarit

 

Vallzojnë mbi valët lozanjare gjithë jetën e lume ,

Anija me peshkatarin mbi qytetin e lashtë,

Por një ditë shkojnë dhe mbesin histori e shkrume,

Kurse Ulqini dhe deti vazhdojne lundrimet bashkë

 

Të jesh anije ulqinake eshtë  dhimbje që rëndon ,

Lundron me betejat dhe me peshkun flet ,

Peshkatarit shtepinë dhe udhetarit ia mbron,

 Por është dëshmitare e peshkut sa herë ai jep jetë

 

Lundron, lundron si mjellma dhe nuk i ndihet zani ,

Herë e mbron peshkun e herë peshkatarin,

Por ditën që plaket e gjuajne ke Limani ,

Dhe kockat e saja të lodhura harrohen me pronarin 

 

Edhe mergimtari është si një anije ,

Mes qiellit dhe tokës jeta i kalon ,

Kurrë nuk rahatohet dhe jeton si një hije,

Se bashku me anijen gjithē jetën ai lundron.

 

 

•