Na fali Zoti trandofilave ,për mrekulli
Ishim bijat e lashta dhe bijtë e ti !
Me gjuhë t’bilbilit që rrjedh
Si bleta nektarin që mbledh!
Me bukuri shtatdredhur të lumit
Me fluturime të lira si t’pëllumbit !
Dhe nji ditë vijnë disa me ferra
T’mallkuar shendrrohen në derra
Na flliqin trungun dhe drunin
Na e marrin zemrën dhe trunin.
Ishim plot aromë e dritë
Si komb me rranjë që ndrit!
Por…..
Nuk na zgjati shumë
Na i ndanë detin malet dhe lum!
Nisë e na vjen era
Trandafilat u mbushën ferra!
Ku na dolën disa zullumqar ?
Në keto vende pëllambë e ar?
Kush na i solli veç Zoti e di
Por për kombin janë trandofil i zi!
Dhe Zoti trandofilave nuk na don ma !
Shporruni nji ditë ,të gjithëve na tha ,
Ju jeni popull që nuk din vehten me dashtë
Kështu nuk e ka ,trandofili i lashtë!