-Fal but’si e mir’si
Më tha Zoti nji natë
Nëse andrrën e don të gjatë
-Nuk mund ,ia ktheva
Se jam njeri
E ndryshe nuk di,
E njeriu mir’sinë e ka harru
Virtyt ka mendu
Që asht edhe kur shumë ka gabu !
E unë ndryshe nuk di
E ti Zot,pse më ke falë njeri?
Bile t’më kishe jeretis lule
Që kurrë nuk gabon
Por veç botën zbukuron,
Ose lum t’më kishe ba
Gjynahet e botës me’i la !
E ndoshta si diell t’më kishe lind
Ose si hanë,
Por njeri, njeri pse më ke ba
Kur të gjithë jemi shëndrru në gja !
Nuk dijmë ma me tu bind o Perendi
Gjallesa n’dy kambë
E botën po dojmë me hangër me dhambë!
E ti më thu me falë mir’si !
Jo o Perendi
Se vet asht dashtë me mendu kur më ke ba njeri!
E na ndryshe nuk dojmë e as nuk dijmë !
Njeri asht zorë me u ba
Pa na provu e pa na fërgu n’yndyrë
Zor munesh me na pa t’vertetën fytyrë!
Para se digjemi e vet përvlohemi
Me falë mir’si vonohemi !
E nuk e dijmë që kur gabojmë!
Sa barrë e peshë mbi krah durojmë !
Në shtatë flaka duhemi me u djeg
Me kuptu at tjetrin që hjek!
Njerzillyku ka fluskat si t’peshkut !
Shpejtë e lehtë na del boja
E mos më ban njeri ,gjithmonë të thoja!
Por ti nuk më ndegjove!
U ngute dhe shpejtove!
T’kam lut ,aq shumë t’kam lut
Por ti m’krijove pak si me shpejt’si
Edhe pse kurrë nuk gabon nuk besove
Që njeriut njerzillykut aspak nuk i shkon !