E gjithë jeta është një padrejtësi e madhe.
Ma s’pari askush nuk na pyet se a kemi dëshirë me lind .
Pastaj kush nuk na pyet vendin se ku kemi dëshirë me lind !
Padrejtësia vazhdon me emrin që na e zgjedhin për dëshirë të vetes pa e menduar kurrë ndonjë herë se a na pëlqen apo nuk na pëlqen ai emër .Bile kurrë një herë prindërit e mi nuk më kanë pyetur se a më pëlqen emri që ata ma kanë zgedhur.
Vjen ajo padrejtsija tjeter ,ku te gjithë na shohin por ne vehten nuk e shohim pa pasqyrë,a nuk eshte edhe kjo shume misterioze ? Të gjithë na i shohin sjelljet tona po ashtu ,ndërsa ne nuk e shohim vetvehten .
Dhe padrejtësia e radhës është , taman kur nisë dhe i vlerson gjërat dhe jetën më së shumti, vjen mosha pa të pyetur fare se cilën smundje dëshëron ta zgjedhësh për lamtumirë!
Të gjithë ia lajmë në duar krijuesit tonë që asnjë herë nuk e takojmë në jetë dhe gjithmonë thojmë dashtë Zoti por asnjë herë pa e takuar . Dhe definitivisht kjo është padrejtësia më e madhe që kurrë mos ta takojmë atë që gjithë fatin tonë e lajmë në duart e tija.
Kam shumë për t’i treguar për njerzimin , sikur ta takoja.