Më mahnit kjo stinë si ari shëndritë ,
Aq ma ςon mallin e një arke thesari,
E mbushur plot gjethe që rrëzohen ςdo ditë,
Kur rrjedhin të heshtur, si lot mërgimtari .
I mbledhi ato gjethe që nuk kanë shpëtim,
I ruaj gjithë jetën në albumin e zbehur,
Në secilin gjeth e shkruaj një kujtim,
T’i shpaloj kujtimet kur shpirti është dehur .
Një diell dukati ,se ç’më shkëlqente sot ,
Përshëndetet me gushtin,me një lamtumirë
Shihemi o mik më prit edhe një mot,
Të ndahem nga vera e kam veshtirë.
Një freski e bukur mbi ditët e vjeshtës ,
Zgjatet drejtë qiellit si një udhetar i rrallë,
Jam ulur pran gjetheve në prag të derës
E shtrijë dorën e shpresës ca rreze me marrë .
E kuqe,e verdhë ,ngjyrë kafe , portokall,
Me miliona ngjyra mahnitëse tjera ,
Vjen vjeshta magjepse me naze ngadalë ,
Mendjemadhe me tingujt , e gjetheve që hedhë era.
E mahnitëshme e bukur sa nuk ka ku shkon ,
Me freskinë e sajë dhe ngjyrat e veta ,
Një vjeshtë vjen dhe aq shpejt kalon ,
Gjithmonë është rrence, por e bukur është jeta !
E pret një dimër përcjellë edhe një pranverë ,
Vjen një verë dhe kalon një vjeshtë tjetër,
Shkon një stinë me plot diell dhe pak erë,
Pa dalluar një ditë që dikund kemi tretur!
Në Ulqin i nisa vjeshtat e mija,
Në Londër pran Temzës pres një vjeshtë tinzake,
Sa me vrap u ngut dhe erdh pleqërija,
Mes Bunës dhe Temzës ëndrroj vjeshtën ulqinake!