Ç’më je ti moj jetë?
Një betejë e ashpër me shpatë me hekur
Apo një zemër e lënduar me dry të ndryshkur?
Një luftë e përhershme me minuta si shekuj
Apo një lule kadife që dikur ka me u vyshkur ?
Ç’më je moj jetë ti?
Kështjellë që mbledh çdo gur që bjen mbi ty,
Dhe nuk rrëxohesh nga asnjë shkamb?
Apo je një dëshmitare që ke pa me sy
Me një t’kaluar me shërbet të randë ?
Pa më thuaj pra ?!
A je ajo gota e famshme e helmit plot
A je ai qypi i dheut i mbushur me mjaltë?
A je ai syri qeshur që gjithmonë e msheh at lot
A po je skulpturë e gdhendur nga Maestro me daltë !?
Ditë me diell më je ,që dyrnjanë shëndritë
Apo shi me vetima që shkrep mbi krahnor?
Guri shenjtë që lutesh me Perenditë
Apo akullnajë Antartiku që nuk mund ta shkriej me dorë ?!
Më thuaj pra….mos je….?
Një rrjetë marimange që ndërtojmë për ditë
Por shkatrrohet një ditë si mos të ishte kurrë ?
Vrap i Olimpit jemi që kurrë s’kemi me mrritë
Rrëxohemi pa u ndalë të përgjakur në gurë .
Ose, ose më je….?
Një gastare e kristalit por që thehet aq shpejtë
Ose një hekur i kalitur që duron aq shumë?
Sigurisht moj fisnike e din që je aq e shenjtë,
Dhe kur zgjohemi n’mjes thojmë ,sa jemi fatlum !
Ose më je Kitsungi japoneze që thehemi e coptohemi
Me copa ari plot mjeshtri i ngjesim gastaret e coptuara,
Me mjeshtrinë dhe artin e copave krenohemi ,
Kur shofim vazot nga copat e jetës të arnuara !
Ç’me je pra….?
Me copa ari plot mjeshtri i ngjesim gastaret e coptuara,