Nën hije e mshefun kjo lule sot
E shkrepa nji foto ,me dashni plot
As vet se di ,se si syni ma kapi ,
Lulja nuk foli ,dhe muhabetin se zgjati!
Ishte e aq lumtun që rrallë kush e shihte,
N’qetsi të vet me mburrje u vishte,
Rrezitej në diell por edhe hije kishte boll,
Me petalet e bukura që i veshi n’Stamboll.
Disa lule tjera nga Italija i solli,
Dora e asaj Zonjë që këtë lule e mbolli,
Nga Franca dhe Japani petalet tjera,
Ishte sëmurë e shkreta dhe nuk e priti vera .
Ishte nji plakë e dashtun që botën shetriti
Por kur pleqnija e rroku dhe në qiell e ngriti
Qytet dhe shtet ,pa i pa ‘kishte lanë
Këtë lule të bukur amanet për hanë!
Ju lutem mos e keputni se me vehte e solla,
Nga nji shtet i huaj si refugjate e mbolla ,
Ishte duke u vyshkë dhe po qante me lot ,
E shifni o kalimtar ,sa bukur shkëlqen sot!
Vaditni ju lutem dhe mos më turpnoni
Mos t’ju shkon mendja , kurrë ju mos gjykoni
Sa herë lulja skuqet nga turpi i juaj,
Kur mendoni që mërgimtari don tokën e huaj!
I huaji mshifet mes hijes dhe diellit ,
Gjithë jetën e vet,në mes tokës dhe qiellit ,
Nuk mbillet n’tokë t’huaj ,por kurrë nuk largohet
Plaket ngadalë deri sa në pleqni harrohet!
E harron vendlindja dhe vendi ku ka lind
Por as me u kthy kurrë nuk mujti me u bind
E harrojnë të gjithë ,shtepi e mahallë ,
Por ishte i lumtur që vdiq me at mallë!
Ia kam kushtu nji pacientes tonë shumë të dashtun që vdiq para disa vitesh .
Si fmi kishte ardhë në Angli dhe deri sa u plakë me mburrje fliste për vendlindjen.
Lulja nga oborri sajë afër punës time
Ia kam kushtu nji pacientes tonë shumë të dashtun që vdiq para disa muaj.
Si fmi kishte ardhë në Angli dhe deri sa u plakë me mburrje fliste për vendlindjen.
Lulja nga oborri sajë afër punës time
