Kur t’përgëdhelë dora e saj
Ulen gjithë meleqtë prej qiellit
Dhe gjithkah shtrihen rrezet e diellit
E aq bukur lëmojnë flokët
Lëmojnë faqet e zemrën
T’voket shpirti ngrohtësi
Mbushet kaçilja jetës ambëlsi .
Kur t’dhemb zemra
Ajo prap aty vrapon
E mbështjellë dhimbjen me arna dashnije
Të bahet çadër e të bahet hije
Ta zbut at hall
Me gërsheta të mbulon
E nuk t’le pa ta puth at ball !
Kur je gzushëm ,
Ajo ik nga gzimi dhe fluturon ,
Sillet si retë e qiellit
Dhe hap kaltërsitë me tallall
Del rrugës dhe kalldramit
Dhe gjithë botës gzimin tand ia tregon
E ti at tradhëti me knaqsi ia fal !
Por kur ik në at dyrnja ,
Shpraztë na len fare,
Si fluturën me krah të këputun
Si zogun që zani i asht zhdukun
Ma as gëzimin as hallin ,nuk kemi kuj me ia qa
Askush ma hallin nuk na e di
Kur ajo ik dhe gjithë ledhatimet i merr me vejdi
Dhe me m’pasë thanë dikush që jetim mbetesh edhe në pleqni ,
nuk kisha besu
Kur nana ik, ti ma nuk je i askujtë fëmi!
Nanë ,
Qyp i imi me mjaltë,gërshet që jam kap dhe jam njit shkallëve tuja ,
Çadër , rreze, ngrohtësi
Deri sa të kam pasë gjallë
Kam qenë ma i vogli fmi !
E tesh n’pleqni jam tuj ta dashtë at tanden njerzi!
Sytë e mi pa u nda t’kërkojnë
Kur shpatullat aq shumë m’randojnë.
E tash, mbaj dhe ndrryj çdo gja në zemër
Çelësin e artë e morre me vehte
Ka shumë vite që ike
Por mbetesh gjithmonë
Besë e shenjtë dashni dhe e vetme mike
Dhe arka e fjalëve mbet e mbyllun
Mes nanës dhe vajzës
Me çelsin e ndryshkun.
Se ti metesh gjithmonë nanë ,
Dryni i zemrës që veç ty t’a kisha thanë.