Fjala Ortho vjen nga greqishtja,”i drejtë ” ,dhe “dhoxa ” lavdi dhe mësim.Me 250-300 milion besimtar në krye me patriarkun dhe me kishat Autoqefale që jane diku 15-16 rrijne për krah me shumë xhamija , kisha katolike Synagogue dhe shtëpija tjera të zotit.Aty falen mëkatet , aty i lutemi Zotit,aty mendojmë që bëhemi njeri.
Por jo ! Mëkatet nuk lahen lehtë. Nuk lahen aty .Deri sa asfaltet shtrohen me kockat e bijve ,deri sa abuzimet seksuale nuk ndalen nga ata që kemi besimin ,deri sa vrasjet,mashtrimet vazhdojnë nga vet ata që lypin me dhunë me hy në ata shtëpi ,falje nuk ka.Mëkatet vdesin me mëkatarin .
Vendosa një ditë dhe hajtë thashë ta ndërroj lëkurën sot,vetëm për një ditë të hyj në lëkurën e një nëne shqipëtare , ose pikërishte një nane gjakovare .
Si një nanë sërbe ,isha shumë e ofenduar ,e turpruar dhe e pa dëshiruar. Për të gjithë ata kriminel që ne nanat sërbe i lindëm edhe sot po më urrejnë ! Dua, thashë ta kuptoj gjithë këtë urrejtje ndaj meje .
Nuk po më lajnë të vizitoj vendlindjen që kurrë nuk ishte e imja, nuk po më lajnë të shkoj në kishën që kurrë nuk egzistonte , po ma ndalojnët t’i lutem Zotit për mëkatet që jemi unë dhe kombi im deri në fyt.
U mllefosa aq shumë me Gjakovarët . Një popull me një mikpritje aq hyjnore si është e mundur sot ata t’më ndalojnē hyrjen në shtëpinë e Zotit. Gjakovarët ? Të jenë aq të vrazhdë?Ata që mikpritjen e kanë ligj ?
Si është e mundur që kta mund t’më ndalin me hy në tokën e gjakut?
U nisa rrugës për në Gjakovë me lëkurën e një shqiptare .E huazova nga nanat kosovare . Syni nuk më trembej , sepse isha e mllefosur shumë me ata.Nuk i kisha mëkatet me vehte kësaj here. Isha nylëkurën e tyre .
Deri sa po afrohesha ndëgjova disa ulurima. Ishte vaji nanave që ende po kërkojnë trupat e bijve të vet. Vazhdova rrugën edhe pse pak u trishtova.
Dua thashë të vizitoj kishën sot edhe pikë.
Ulurimat më vijshin si fantazma. Vaji sa vinte shtohej . Nisën këmbët e mija të dridhen si thupra. Por nuk u ndala.
Nuk ka Zot që më ndalë , mendova.
Përpara meje një tym ma ndali frymën . Nisa me u kollitë .Vinte një flakë dhe qyteti Gjakovës po digjej në flakën e ferrit.
Fërkova sytë. Hapat sa vinin ngadalsoheshin por asesi nuk ndaleshin.Nisa me hec neper gjak.Rrithte dhe ishte i nxehtë.Ende nuk ishte terë.U tmerrova nga ky ferr,dhe nuk më besohej.Femijë duke uluritë,kërkonin nanat,babat motrat dhe vllezerit .Në anën tjetër një kolonë e gjatë me kilometra.Dika po thenin qafën .Hapat nuk me ndaleshin .Edhe pse isha tmerruar nga e gjithë kjo pamje që herë më dilte dhe herë zhdukej unë vendosa me hy në shtëpinë e Zotit. Dhe ashtu ndodhi .Mbrrita e djersitur, e lodhur e friksuar dhe e skuqur nga turpi .Lëkura huazuar e nanave kosovare më mbërtheu shpirtin.
U ula pranë një kryqi dhe sa nisa një lutje , papritmas më vjen një pyshtymë si plumb mbi faqen e majtë. Shkova në një qoshe tjetër dhe lypa një vend tjetër mëshirimi..Gjeta një kryq tjetër .Ishe i thyer .Edhe aty më vjen një pyshtymë aq e madhe sa që e gjithë fytyra m’u njollos.Vazhdova me lutjen .
-Zot -i thashe ,erdha sot të kerkoj falje .Pêr gjitha krimet ,për viktimat ,për turpet e populli tim që ende nuk po i pranon.Huazova lekurën e nanes Ferdane , Nakibe, Sanije…. Zot m’i prano lutjet sepse po digjem në këtë lëkurë.
Por tash më erdhë një shuplakë e madhe.Më sillej e gjithë kisha vërdallë .Më doli një nanë Gjakovare përpara.Ishe e mbytur në lot .Ishte tharë nga buzët,ishte thinjur nga flokët .Kishte 7300 ditë që po priste të birin.
-Nuk ka kishë – me tha që pranon lutjet tua deri sa bijtë tonë t’i rahatojme me duart tona .Nuk ka shtëpi e Zotit që mundet të përballon një mekatare si ty. Nuk ka kishë që ju duron. Ik shporru nga Gjakova se gjaku edhe lotët ende nuk janë tharë.Merre at kryqin e thyer me vehte se ndoshta të ndihmon me gjetë rrugën .Edhe po,po të lutem më bënë një nder. Merri edhe disa maskarenj shqipëtar me vehte dhe shporru me gjithë ta dhe kurrë më mos u kthe në Gjakovë se nuk ka shtëpi Zoti që pranon lutjet e juaja deri sa t’i rahatojme bijte tonë me duart tona ! Merri, merri të lutem edhe disa shqiptar tonë që ende nuk e dijnë flakën e shpirtit tonë që ende po digjet. Ik shporru!! !
U tmerova nga kjo lekurë .O Zot thashë të shkretat , si është e mundur ta durojnë këtë ferr kaq të rëndë . Si është e mundur që çdo ditë përballohen me kriminelët me kravata dhe xhipa. Si është e mundur që populli im kurrë nuk i kërkoi falje, kurrë nuk ra në gjunj nga turpet.Zot o Zot, kthema lëkurën time të një sërbe sepse edhe vetëm një orë në lëkurën e një nane gjakovare unë do vdes .
Kthema Zot lëkuren time.Sa thënije e mirë mu duk sot kjo -mos qoftë kush në lekuren e tyre . Ika ,e ndrrova lëkurën time dhe vazhdova rrugën për Beograd duke shkelur mbi asfaltin e kockave të bijve të pagjetur.
-Turp më qoftë, i thashe vehtes. Nuk më ka mbetur kishë dhe vend i lutjes deri sa të shkeli në këtë asfalt .
Sepse nuk ka kembana,që bien ,nuk ka mesha që mbahen,nuk ka ezan që kendon për mëkatarët .Nuk ka lëkurë e zemër që përvlohet si zemra e nanave të shkreta. Dhe populli im sot po lyp me dhunë me hy ne shtëpinë e Zotit ,duke ngacmuar zemrat e nanave. A hyhet në shtëpinë e Zotit me la mëkate ,apo me u mbush mëkate ? Më thuaj zot ,nga cila sëmundje po vuan populli im ,populli karpateve ? Më thuaj zot se dua të dalë nga kjo lëkurë ,dua të pëlcas nga turpi .Nuk dua të jem as Natasha, as Stojanka as Milena ….dua ta ndalë pjellën e dreqit se më vjen turp nga Zoti ! Nuk heci dot deri në Gjakovë përseri ,sepse duhem t’i shkeli trupat që nanat po vdesin me pritjen e venitur. Turp më qoftë ! Nuk shkohet në kishë me trazu zemra . Si kemi guxim ende të trazojmë ato zemra !A thua sa ka durim Zoti deri edhe ati t’i pëlcasë zemra nga vuajtjet e këtyre nana ? A thua nanat gjakovare , të Krushës, Drenicës dhe gjithë Kosovës e kanë zemrën e gurit apo vet janë shëndruar në buste të gjalla ? A thua Zot ne sërbët jemi mëkatarët e shekullit ?