N’xhaketën time ,çile at letër të mshefun ,
T’pshtjellun n’faculetë , me muaj edhe vite ,
Kur t’iki n’vend të huaj ,me kokën e dehun
Mos m’gjyko, mos t’dhimbem,mos vet a u mërzite.
Këpucët e vjetra mos m’i prek ,i lashë n’Gjerana,
N’lëkurë time mos hyn ,përvlon, s’të shkon aspak,
Ama t’lutem shko aty ,ke pusi ku bijnë ato mana ,
M’i mblidh disa gjethe hardhije , m’i ruaj për japrak.
Të lutem mos më vet pse nuk kthehem atje.
T’më gjykosh gojehapun ,kurrë mendja mos t’shkon
Unë nuk kam ik rishtas ,as nuk kam ik dje ,
Mendja s’ta merr ,jabanxhiu vendlindjen sa e don.
Havrën bojë ufull me lule ,pullat deri n’zemër.
Ma ruaj të lutem , se aq shumë e kam dashtë.
Unë Akili nuk jam ,që ka dobësinë në themër,
Jam e brishtë si zogu ,shtegëtar i lëndum pa dashtë.
Gjyzdani im i lëkurës,me fluturat e verdha
Me monedha t’vjetra ,ka mbet ke kroni Kajushit ,
Me fotot i mbushun dhe me ato lotët që derdha
Nën hijen e tandës jeshile , çylek me gjethe fildish t’rrushit .
Librat që lexova dhe fletoren me shënime
Diku i kam mshef në sirtarin ke gështenja
Ti nuk e di ,sa të shenjtë i kam ato kujtime,
T’mi gjuajsh mbi flakë , kurrë mos të shkon mendja.
Kafazin kur e theva ,krahnorin fort e lëndova,
Mendova që ia dola ,dhe ika në liri
Por që zemrën e plasa ,kurrë nuk e mendova
Në rob u shëndrrova , kur u bana jabanxhi !
M’i ruaj të gjitha, o qyteti që ndritë ,
Mos gabo t’mi gjuash ,derën ma len çel
Kush len vendin e vet ,nji dritë ia ka fikë
Idare sa me u ba ,me plagën që kurrë se mshel .
