Nji ibrik e morra ,nji ditë n’mëngjez
U nisa me lutje me marrë abdes
Të lutem thashë ,për gjithë shtëpinë
Për familjen, botën dhe gjithë shoqninë.
Vargjet e lutjeve ,i shkrova vet ,
Por në mendje me rrinte ,i Madhi Profet
Lutu më tha ,ashtu me za ,sikur din ti
Por kurrë mos harro ,me folë me Perendi!
Ibrikun e morra , faqet pastrova
Nga gjumi zogjët ,dhe lumin i zgjova
I florinit ishte ,ai ibrik i vjetër
Me uj t’kulluar ,por me nji shije tjetër!
Kuranin dhe Biblën ,at ditë i lexova
Me ibrikun në dorë ,gjithë lutjet i msova
Uj t’kulluar nga ibriku ,të pastër si loti
U përkula ngadalë ,n’drejtim kah Zoti!
Rridhte ai lum i zemrës,për çudi sa shpejtë
Vargjet e mija në aksham ,i morrën lumenjtë ,
Por disa vargje n’ibrik i rujta ,sa me marrë abdes
Le t’rrjedhin lutjet e mija dhe shpresa që s’vdes!
🎨A painting by Max Schödl (1834-1921, Austrian)
