Nemo Propheta In Patria
Të shajmë ne disa ,apo disa të dojmë
Penën e artë t’plarume nuk mund ta mohojmë
Bota që lexon ,mes teje shpesh më di
At çka gjykojmë ne ,fare s’ka randësi !
Arrogancë dhe vrazhdësi ,sa t’duash ka në Ty
Kur mendon që nuk vërehet dhe e flet me sy
Por sa herë që shkruan ,e mpreh mirë at shpatë
Ajo të ngriti lartë , të mbajti famëgjatë !
Mëkatar sa je, unë ate nuk e di
Aty le të gjykon ,e madhja Perendi
Veç penën e njoh ,dhe sa shumë e çmoj
Zani Yt kolos ,sa shumë larg të shkoi !
Bota që don artin, ajo të vlerëson
Unë jam shumë e vogël ,që mos ta pranon
Çmimet dhe meritat nder i gjithë kombit
Prej ati ma t’madhit ,deri ma të voglit!
Aty ku linde ,mes telit dhe ferrit
Arrite me u shkëput,me ia dalë tmerrit
Me penën gjithë mjeshtri ,gjitha I qite në letër
Se nuk vijmë nga hiçi ,por nga toka ma e vjetër !
Perendija të fali, Perendija të caktoi fatin
Për gjithë talentin që pate , të dha edhe afatin
Me penen në dorë që vulose edhe mbi terr
Disa vdesin një ditë,por disa asnjëherë !
