Skip to content
Sikur e vetmuar isha një natë ,
E hudha një shekull të rëndë mbi supe,
E pyeta përse më shumë nuk zgjatë ,
Dhe përse aq shpejtë n’dër sy më hupe !
Si dallgë e madhe shkon dhe më vjen,
Me aromë si gonxhe sa herë ti çel
Por ka ditë si shkëmbë kur gjoksit më bjen,
Dhe prap rreze dielli në zemër më sjell !
Si minutë e shkathët rrëshqet nga dora,
E gjatë si shekull më dukesh herë herë,
E bukur e ndritur e bardhë si bora,
Dhe shpesh e zymtë ,e vrazhdë dhe e mjerë !
Si perde pranë meje e grisur ngritesh,
Mbi supet e brishta të rënduara për mbi,
Me shpresa dhe ankth sikur s’mërzitesh,
Dhe luan me mua sikur t’isha fëmi !
Të dua çdo herë , prandaj t’duroj ,
E ashpër e mirë ashtu siç je ,
Ti jeta ime që me ty udhëtoj
T’përulem si Zotit, se me ty kam le !
Udhëtojmë së bashku me muaj dhe vite ,
Unë edhe ti si dy udhëtarë t’mërgimit ,
Gjithmonë të pres si më të mirën mike ,
Ty moj shpresë , shpëtimtare njerëzimit !
Bekim është të jetosh me shpresë
Të jetosh pa te e zymtë do të ishte jeta,
Sa të jem gjallë e deri sa të vdes ,
Herë më mban gjallë mashtrimi e herë e vërteta !