Linda një ditë pranë Ulqinit , ashtu kot, sepse e pata fatin !
Si i çela sytë, ah thashë sa mirë. Ku ka më bukur se këtu ?
Por një ditë e lashë …..dhe duke ikur e pyeta
-Kush t‘i dhuron xhevahirët çdo ditë?-
-Perëndija m’i dhuron- m’u përgjegj.
-Po rrezet kush t’i dhuron ?
-Eh ato m’i dhuron dielli .
-Po detin kush ta fali se ?
-Eh detin , deti u lind me mua, është petku im i preferurar!
-Po gjithë këto inxhi, ku i gjete?
-Janë lotët e padrejtësisë , janë lotët e dhimbjes, lotët e grave, nanave, fëmijëve të gjemxhive, detarëve të mi që nuk munden të jetojnë pa detin ! Janë lotët e lashtësisë time pleqërisë time . Jam plaku më i vjetër! Janë lotët e krypës Solanës që më vrasin plagët e mija !Janë lotët e Valdanosit ! Lotët e gurëve të Jadranit, Galebit ….
Janë lotët e a atyre që ikën dhe më lanë për s’gjalli !
Më vrasin më lëndojnë ato lot, zemrën, trupin,
krenarinë e plakut .
Ula kokën ngadalë dhe me lotin që më pikonte në sy i kërkova falje Ulqinit tim !
-Nuk të kemi lanë kurrë, as unë as njëri nga ne, zemrat i kemi të fundosura në thellësinë e detit,ia ktheva ngadalë me zërin që më dridhej ,dhe u zhduka në hijen e ftoftë të Perendimit aty ku dielli nuk ngroh zemrën.