Ky shpirt që fillon me u fresku n’vjeshtë
Mblidhet e struket si bumalla hesht
Nisë me u ngri me dimen
E prap me u shkri n’pranverë
Ky shpirt ,që kalon stinë e gjethet e rrxume
Herë me lot n’qerpik
E herë n’dy sytë e shkrume !
Ky shpirt
Asht flori i plarum me gajle
Me pluma të nguluna që i kërkojnë falje
Me fjalë që i gjujmë pa i mat
Që shpesh e lëndojnë sedrën e ngratë !
Por prap asht sheqer i amël
N’zhezven e jetës si kafja me tamël !
Ah ky shpirt …
E djeg urën kur e kalon
Ura të reja pa ndalë nderton
Gjithë jetën ura kalon i ngrati
Herë plot ndryshk e herë shkelqen si dukati!
E herë n’maje t’bjeshkës me borë
Me kalin Bardhosh për dorë
Uj t’kullum tuj pi nga burimi
Herë me gotë të thyme, e herë me kupë florini !
Shpirti i amël asht ,thojnë
Edhe ata që plaken
Edhe ata që urat e jetës i përvlojnë
Asht nji ,dhe dy s’bahet
Ruje si sytë e ballit se me asgja nuk lahet!
E njeriut trupi e fytyra i plaket
Por shpirti i çelikut nuk përulet
As me akrepat e kohës nuk matet!
N’’dreq t’mallkum shkofshin rrudhat në ball dhe n’du’r,
Jo jo shpirti nuk u plak’ka kurrë !
Per çudi ,askush se di ku shpirti gjindet,në cilin vend,
Por të gjithe e njohin dhimbjen aty ku shpirti dhemb!
Na nuk jetojmë që veç duhet ,dhe që nuk kemi çajre
Shpirti o miq as shitet ,as nuk blehet me pare!
Me dhimbje të shpirtit ,pazar nuk ka ,
Aty ku djeg shpirti , edhe zenjini ndihet fukara!