Ishte fare e vogël
Ferishte sa nji gogël
Kur mori kalemin në dorë.
Kishte sytë e shkrum, faqet si borë !
Si çdo femi u gëzu pa masë që erdh në këtë botë
Pa pas haber se kjo botë premtime ka të rrejshme plot!
U g’zun të gjithë dhe nga g’zimi qanin me lot!
Shen e verë i madh e i vogël
Prej dore n’dorë si nji kokërr gogël!
E gogla…
Si lindi, morri kalemin por nuk dinte
Sa randësi ka ai kalem,
Sa shkronja të jetës përbinte!
Nisi tuj shkarravitë,
Dhe ma vonë kuptoi që asht tuj u rritë!
E morri në dorë kalemin,
Ditën që hapi sytë
E deri sa u plakë
Sa shkronja tuj përtyp!
Kurrë ma kalemin nuk e l’shoj nga dora
Herë të zymta herë bardhë si bora!
Me kalem shkruhet syni
Shkruhen vetullat dhe buza
Shkruhet letër dashnije
Porosi kur pshtjell hajdije!
Në letër çdo herë
Por kur kalemi rendit rruza
Si gjerdan mbi bluza,
Të sjell në dimen, të bjen në verë!
Herë ta çel e herë ta përplas nji derë!
Kalemi s’nalet
E robi falet!
I lutet Zotit
E i përulet motit !
Zot ,kalemin ta fali ty
Ditën kur kam le, i kam ni tuj m’thanë :
Si ta kemi shkru !
Ashtu ka me u ba
Ti je nji, dhe tjetër nuk ka!
A thu pra…Si ta kemi shkru
Kalemin veç ty ta kam dhuru !
I Madhnushmi , të qofshim falë
Veç me ty munemi me ia dalë !
Madhnija ardhtë tuj u shtu !
Madhni ma t’madhe se ti nuk ka!
E at kalem TI na dhuron
Herë na jep bekime e herë na mallkon
Veç kur me at kalem shkrujmë bashkë unë edhe ti
I dalim n’kry dërnjallykut tanë marifet me dorë t’shkrume nga TI o Perendi!
Na e plaro at kalem e na e ujdis
Unë ty me të dashtë e ti mu me më begenis!
Me kalem shkruj
E si sytë e ru’j
Asht kalem I nefakës që Madhnija TI i Ven vulë!