Lot dhe inxhi
N’peshore mbajmë
Hajtë ,m’thanë,
Çka asht kjo jetë
Sa herë qajmë
A dijmë me numru
Kokrra lot që derdhim sa herë jemi idhnu?
Jo ,i thashë sa herë kam qa
Oqeani im i lotëve dysh u nda!
Gjysa u mbush me njelmësinë
Gjysa tjetër me ambëlsinë !
Inxhi, e lot,si kokrra mbas kokrrës
Oqeanit të lotëve i kam sjell ngrohtësinë e votrës!
Nuk du askush me u la
N’oqeanin e lotëve t’mija që nuk ka za
Asht i qetë ,asht Oqeani paqesor
Shkrihet verës, ngrihet n’dhjetor
Copat e akullit shkrihen
Me lotët e mija përzihen
Janë lot të heshtun janë si inxhi
Guacat n’ujë i kthejnë në magji!
Lotët nuk numrohen
Nga bukurija jetës kanë frikë
Skuqen dhe turpnohen
Shpesh herë në sy mbesin të ngrime
Por me gazin ngrohen
E gazi asht hasmi tyne n’qerpik
Edhe kur rrjedhin pikë nga nji pikë!
Oqeanet janë plot të mbushuna lot
Ose i mbledhim si kokrra inxhi
Ose jetojmë kot!