Me dashtë e me u ba trimneshë
Trimninë duhesh me e pasë n’gjak,
Me u përkul kur duhet ngapak
Se trimni nuk asht gjithmonë me thy gur!
As me kalu kufinin as me shty mur!
E për unazë e për kunorë
Duhet mjeshtri ,kur me hesht ,e kur me folë!
Me dashtë me u ba trimneshë
E me majtë oxhak,
Mas me gjujtë shqelma tuj hec n’çardak,
Kanjiherë gurtë përpinë
E dromcat e sofrës lëpinë !
Trimneshë nuk t’ban “uni “
Por fëmijët e kanuni
Por jo mbi ty me shkel ,
E mbi ty me vjell
E kur t’kuptosh çka asht trimnija për nji gru
Ke me mbledh zogjtë në çerdhe
Pa pluma luftën me e fitu
Trimneshë nuk asht lehtë me u ba
Por me mbledh copat e grimcat
Gja ma bukur nuk ka!
E pa përbi pak
E pa mbulu me kapak
Oxhaku fiket
E flaka ndizet.
Trimninë mos e mbaj peng
Dashninë e babës
Për shtyllën e votrës tande ti mbaje mend !
Ashtu si u mbajtë ajo shtyllë
Me dashni e me gjoks
Ashtu mbaje edhe ti
Shtylla shpisë bahet prej gurit
Por me mbajtë duhet dora e burrit!
E kur durtë e lodhuna nuk ti përkdhelin
Mbi mundin tand vjellin
At’herë …..
Ti moj Mikja ime
Banu Trimneshë e oxhakut tand
Theji gjithë kodet e mos çaj krytin për gjykime!
Se trimni asht edhe me duru
Edhe mos me duru
Nuk asht lehtë me u ba Trimneshë.
Vete gjyshen , nanën, tezen e hallën
Vete mbarë mahallën
Por ti vet ndëgjoje zemrën tande.
Askush nuk lun ma bukur se ti ,me rrahjet e tyne!
Edhe Trimneshë me u ba
Bajagi ka marifet ,
Jo gjithmonë betejën mundesh me e fitu vet!
Pa at që ti e ke dashtë dhe duhet me u dashtë
Veç nji unazë në dorë nuk ka vlerë
Deri sa kunorë mirënjohje e dashnije s’ta ven në kry,
Deri sa e ndjen që jeton për ty
Edhe për trimni edhe për dashni !