Tokë pa flamur nuk ka , e flamur ma të bukur se na
Ku mund të gjejmë ma të bukur se ai që me lot u la
E zeza dhimbjet i ngjyrosi e kuqja lirinë vulosi
E në mes ajo shqiponjë,me kthetrat sikur patkonj.
Në Vlorë e mori shkëlqimin e në vilajet drejtimin
U ngrit ky flamur mendjemadh na erdh ky ardhtë i bardhë,
Sa bukur Gonxhja e qendisi e sa shumë e priti mishlisi
Nuk la kush pa e përqafu e nuk la kush pa lotu
Deri në kupë të qiellit u ngrit e tokave i dha dritë
E na prap me vuajte tuj jetu tuj ik e vendin tuj e lëshu
Me vejdi at flamur n’valixhe tuj e shti ,si prag të derës me sh’pi
Ai tuj na I qa hallet e na tuj kapërcy malet
Tuj festu festën kudo që shkojmë vendlindjes u pafshim pa nda i thojmë
Me at flamur tuj i tregu botës se e kemi nishanin e votrës
Betohemi në te si në profet që betohet besimtari
Se flamur ma të bukur nuk ka se ky shqiptari !
Edhe kur ikim kurrë nuk i thojmë lamtumirë
Asht flamuri dhimbjeve që asht i kulluar e i dlirë!
Deri sa shqiptari i fundit të jeton, gjithë botën e merr kur ik e shkon
Zemrën ia fal gjuhës dhe flamurit, edhe kur asht i brishtë zemrën e ka të gurit!