Mileti fal me zemër
O axho ,a pa i merr njikta nikle,
Nuk e di sa bajnë punë ,par ma shumë nuk kam
Për pak bereqet e da struca buke për sofër ,
Mas e mbyllni Aman !
Fjalën ma ngrine në fyt mor djalë
Axha të pastë me jetë
Me uzdajen e miletit,
Sofra çil ka me mbet!
Axha ty t’pastë….
Sofra me dhanë e me falë nga zemra ,
Gjithmonë ka qenë adet ,
Asht adet i vjetër
E kush e ka n’zemër
Nuk e shkrun n’letër!
Nuk bahet fukara ai që ndanë
N’këtë dyrnja nep aq sa mundet
E ala pa mendu për at dyrnja
Nga gjynahet shkundet
E zemra kurrë s’i qanë
Kur me at që s’ka ,me vullnet e ndanë .
Obligim!
Obligim i muslimanit asht, thotë feja!
Jo , jo!
Vullnet i robit asht ,e vullneti shkrep si rrfeja!
Obligim e ka shteti
E jo mileti,
Por mileti e nep me zemër kur ka
Dhe gjithmonë me Ata që kanë nevojë ,ka me nda!
Pa llogari e pa hesape
N’rrugë t’Perendisë me ba sevape.
E fukara ai që jep ,kurrë s’asht ba
Kanë thanë para meje shumë të tjerë
E kur t’shkom n’at dyrnja
Tanë njisej kemi me pasë
Por ai që ndanë ,nuk ka me u ndi i mjerë !
Me lakmu bukën nji fmi para syve t’mi
Heeeee Zoti mos e baftë!
A ka ma gjyna?
E ku përbihet aja kafshatë e shkretë
Që n’fyt sa herë na mbet!
Ai që ka merhamet ,ia din ati tjetrit fort mirë
Se mas me pasë ,sa asht vështirë!
E shyqyr o njerz që merhamet ala ka met
N’këtë botë t’prishtë ,tana vlerat s’kanë tret,
Falë jush besimi ,kthehet e lartsohet n’qiell
Edhe zemrës t’varfën ,me i dhanë nji rreze diell!
Kurrë, kurrë mos u pendo me nimu at që ka nevojë
Ai s’ta kthen, jo jo ai që ia jep,s’ta kthen
Por bukën ke me e hangër amël, dhe s’ka me tu sjell nepër gojë.
Me dhanë asht knaqsi e shpirtit
Nuk krahasohet as me nji pallat t’princit
Knaqsi që nep ,e ndanë kur ke mundësi
Ta ngrit shpirtin e nderin deri në fisnikeri !
Fisnik nuk ka si bahet ndryshe insani
Përveç kur me miq ,ndahet sahani !
Skamjen askuj mos ia çoftë Zoti
Asht gja e keqe,
Por edhe dorën e djathtë ,kurrë mos e ndaltë moti!
Asht dora ma e bukur që ka falë Perendija
Aty fitohet njerzimi , nderi dhe vishet fisnikërija!
Vildana Dibra Zhubi