Një karavan vjen si vetimë e shkrepur,
Pa djallëzi dhe me vaj, vjen në këtë botë
I pajisur me ndjenja dhe dashurinë e vjetër
I dalldisur si gota ,e mbushur raki plot.
I thyer si gastarja ,copa edhe grima,
I habitur nga trathëtia ,dhe nga urrejta,
I lodhur nga të gjithë ,ik një ditë si vetima,
I mbushur me helm ,dhe vner nga vetvehtja
Plot jevg të dremitur ,pret dhe përcjellë
Ky karavan i thyer ,ndalet në shkretirë,
Vjen prap një tjetër dhe njerëz të ri sjellë
Nuk ndalet aspak dhe ndrrohet pa mëshirë !
Çdo sekondë në këtë ,botë vjen një jetë e re,
Me bagazh në krah në karavanin nisë jetën,
Hecën dhe nuk ndalet ,me diell dhe me re ,
Herë mashtrohet nga jeta , herë sheh t’vërtetën !
Udhëtojmë në këtë jetë ,udhëtojmë pa u ndalë,
Herë në karavan plot e ,herë me vetminë ,
I lajmë disa gjurmë dhe i kërkojmë me mallë,
Herë rrëzohemi për tokë herë n’qiell arrijmë
Hecën karavani , hec edhe hiç nuk ndalet,
Sa shumë shtërngojmë gotën si helm të hidhur lot,
Të gjithëve hallall i qoftë por vehtes nuk i falet,
Që nuk dita t’jetojë dhe bera gabime plot.
Hecën karavani hec ,asnjëherë nuk ndalet,
Si një jevge të dehur më ngreh çdo ditë zvarrë
I kapërcen brengat ,sikur kapërcen malet,
Dhe zhduket një ditë papritmas hakun pa e marrë.
Hecën karavani hec ,hec dhe nuk ndalet
Hecën një ditë pa mu ,hecën edhe pa ty
T’gjithëve hallall o miq,por vehtes nuk i falet
Që lajmë çdo kush zemrën ,copa me na thy !
Nuk ndalet karavani, me terr dhe me dritë
Në varr një ditë i merr, gjithë çka pat në jetë Diku lind një jetë ,e diku fiket një shpirt,
Njeriu ikën një ditë, por karavani gjithmonë mbet !
Hecën karavani hec , hec dhe nuk ndalet….
