Nuk e di a m’lype ma?
Ditëve me shi ,ndër mend a t’kam ra?
Ato pika sa herë me kanë hy thellë në zemër Qull m’kan ba,
Kam bërtitë në heshtje
Të kam thirë , e ti nuk je ndi ma!
E ti atje tuj ba ser,
Kurrë pa mendu për këtë botë edhe njiherë!
Gjithmonë ke pasë guxim me dashtë të bukurat ,
E ke ik hejret mos me prit me m’pa me thinja e as me rudhat .
Atje ku ke shku , askush ma s’ban za
Nuk e di sa shumë bukuri atje ke pa?
A thu bukurija kaplon atje
Që askush kurrë ma s’kthehet
Apo rrugë humb ,nga bukurija që zbehet ?
Sa herë t’kam lypë
Sa herë me ty kam folë
Aq zor e kam pasë
Veç me t’tregu
Me t’u qa da fjalë
Kurrë nuk kam dashtë të tjerët me i ngarku Tuj e ditë që veç ti at çka mund me folë mundesh me e ndëgju!
E ti kurrë i frigum që bukurija plaket
Por shtohet ,pas yjeve dhe flaket
U ngute me shku në qiell
Me nxanë at bukuri flakë
Pa m’thanë gacat e barkut
Janë për njeriun nafakë !
Sa herë kanë qenë përvlim
E djegsim pelim
Kam folë me ty
E ti kurrë ma nuk m’ke lypë!
M’ke lanë vetëm
Gacat e barkut me i fikë !
A thu gacat ndonjëherë në yje kanë me u shëndrru
E na n’at dyrnja me u ba bashk.
Fjalë për fjalë tanë dhimbjet me i ndriçu !
A thu….pse askush ma nuk u kthy