Sa trishtim,
Ranë në gjum në shtrat të nxehtë
U zgjuan nën tokë
Në tokën e dimnit si akull e mprehtë !
Andrra i mbet në gjysë
Bota mbi ta u krrysë !
Nuk ndihen ma tuj qa
Si gjeth u këputen pa za!
Disa presin shpëtim
Me trup dhe zemër të ngrim !
Sa çudi ,
Dikur ,ajo ngrohtësi e shtëpisë
Bahet varr ,n’minutë ,me emnin e Perendisë
Godina rrëxohet mbi gjithë mundin
Tullat dhe gurtë ,n’sekond jetën lëkundin
At çka n’jetë andrruan
Dot nuk e shpëtuan
Pa pikë mëshirë pragu rrëxohet
Nën kulm t’vetin,i shkreti ma s’mbulohet!
Në qiellin e hapur ngrihet në tmerr
Thëret, shpëtim nga pragu i vet me e nxjerr !
Yjet e natës dhe hana e tyne janë nxi
Ndrit veç pak mbi nanën ,
E shkreta sa me i dhanë foshnjes gji!
Luten ,pa dhanë shpirt ,për z’gjallë
A thua Ezanin , a mund ta ndëgjojnë n’mahallë
Ramazanin që e priste dhe iftarin e bekum
Bajramin me festu me fmitë e gzum!
Teshat e reja të varuna në mur
Iftarin e ngrimê që shtrohet mbi gur !
O Zot ndihmoji
Edhe kulmin e andrrave me ia rr’xu
Edhe për s’gjalli britmat me i ndigju
Mo o Zot mo se asht shumë
Fuqija yte asht e madhe ,dhe ti vet e di
Nxirri prej toke të gjithë ,që I la pa shtëpi
Ai loti t’gjallit nën tokë ,asht plum i randë
Prindi lutet për fëmi, fëmiu lutet për nanë !
E me gjithë dashninë
Nuk ka kivet mbi Perendinë!