Ma sjell nji iftar t’bekum
Me miq e lule shumë,
Nji gotë uj me shprish
Me ma t’bukurin mishlis!
Më sjell në sofër da hurma
Peshkun të damun në kurma
Da naze pranvere botës
Kafshatë t’miltume rreth sofrës,
Kivet me dashtë ata që meritojnë
Durim mas me urrejtë pa nevojë !
Pranverë ,
E gjatë u bafsh nji vit
Dielli mbi ty me n’dritë,
Lule botën kaplofsh
Me jorganin tand mbulofsh !
Kambrik e qenisun m’u bafsh
Me Iftare dhe Kshnella të bardha munash!
Me çel mos harrofsh kurrë
Zemrat na i ban bilur .
Me duru bukurinë tande asht marifet
Pse nuk vjen 4 herë në vjet?
Disa vargje t’poetit m’i bjen
Eja moj ma shpesh, pse s’vjen!
Uj t’kullum prej kronit
Me lugë t’reçelit t’ftonit!
Kur thojmë ka çil pranvera
Presim edhe mrekullina tjera!
Por aman mos …mos çel veç në Prendim
Çel aty ku e kanë djeg jeshillykun shkrum hi e mallkim!
Këtë natë iftari çel
Çel për botën, aman pak gezim na sjell !
Botën plarofsh me lule
Në prehën moj pse s’mu ule?
Ta lëmoj at bukuri që m’ke
Diten tande moj kam dashtë me le!
Aman më rri karshi
Jeshillyk e lule për iftar me u ngi !
Je Perëndeshë e mrekullisë nga dora Ti
Mahnit synin dhe zemrën me bukuri!