Disa njerëz të huazojnë. Thjeshtë deri sa kanë nevojë për ty dhe përsëri të kthejnë në vend tëndin . Ose të harrojnë fare që egziston ose ti i harron që ndonjë herë kanë qenë prezent në jetën tënde.Mvaret prej nesh sa lejojmë t’na dëmtojnë .
Disa të mbajnë përherë në zemër.
Janë ata tjerët, që thojnë Prizrenalitë” nji herë ma ke konë , nji herë ta kam konë, as kam me ta konë as ke me ma konë.”
As nuk të shfrytëzojnë as nuk të lajnë me i shfrytëzu ! Për hesapin tim , më të mirët!
Ama janë edhe ata që e sjellin e stërsjellin aq me marifet, pa pikë gajle , pa pikë turpi .Kanë nevojë për ty, ti atyre ia bënë nderën dhe në fund i bie që ata të kanë nderu që ti ia ke ba nderën! Sa që nga një herë në vend se ata me të thanë faleminderit, fare habitesh dhe ti i thu atyre faleminderit !
A sa t’lezeçëm janë!
Këta nuk harrohen kurrë . Asla, hiç!
