Në shpirt burgosa dhimbje
E dhimbjeve i erdh shpirti
Tuj dashtë me u majtë burrneshë
Dhimbjeve iu rrit vlera
Vlerat ngritën vullnetin
E jeta morri kivetin
Ashtu pra …
Tuj thir vejdin sokoleshë
Sokoleshë u bana me zor
Ngrohtësinë e ymydin futa n’krahnor.
Kutinë e Pandorës hiç pa çel
Prej frigës që shpresa nga kutija më del !
E ftoftë si akull e bardhë si bora
Dhimbja u zhduk
U zbut u ba pam’uk
E unë edhe nanë edhe babë u deshtë me u ba
Me i dalë n’kry devrit n’dyrnja!
Kur dhimbjet i qita nga burgu
Ishin zbutë ishin ba të brishta
U renditen me unazën në gishta
Ishin miq’su me mu aq shumë
Sa që u frigova nga ajo miq’si
Se si u zbutën as vet se di ?
Ashtu pra…
Dhimbjes nuk iu frigova ma kurrë në jetë
Mësova n’terr me pa e n’terr rrugën me e gjetë !
Foto: Viti 1978-ekskurzion në Sloveni dhe qytetet e ish Jugosllavisë