Udhëtoj në jetë ,udhëtoj pa u ndalë
Herë me mendime ,herë me valixhe n’dorë
Herë jam në tren ,e herë si retë mbi mal
Herë shkeli në baltë ,e herë në bardhësi si borë.
Udhëtimet e mija nuk ndalen kurrë ,
Herë në jugun tim dhe herë larg n’veri
Festoj madhështinë e jetës mbi shkamb dhe gur
Në lindje dhe perendim shpesh gjej mrekulli !
Udhëtoj , udhëtoj pa u ndalë aspak
Herë sikur anija me velat që i thehen
Udhëtoj si zogu ,që lëndohem ngapak
Nisi rrugëtimet dhe mbrapa nuk kthehem .
Herë plumat më bijnë ,e herë lulet në zemër
Herë qeshi e lumtur her si pelim jam ,
Herë vdes pa lanë shenj ,e herë e la një emër Udhëtoj si vetimë dhe shumë pak kohë kam.
Udhëtare e Lindjes ,unë isha njiherë ,
N’Perendim vazhdova rrugëtimin tim,
Me valixhe t’kujtimeve që ikin si erë,
U kthefsha si ulli ,në qytetin tim.
Aty ku linda aty kryhet udhëtimi
Shpirti rahatohet ku guri randë peshon
Gyrbeti o miq ,është vet mallkimi
Trupi t’rahatohet ,por shpirtin ta lëndon.
Udhëtare jam ,dhe udhëtoj pa u nda
Përbihem mes andrrave ,dhe lundroj mbi det
Kthehem perseri ,pa e lëshu një za
N’Perendimin e ftohë që ka herë kam tretë.