Xhible e naze
Me gur unaze
Durëartat tona n’pëlhurë e n’gur
Historinë qendisin
Nuset na i sejdisin
Me xhamadan me ar brez e xhubleta
Si fluturat pun’toret tona si bleta.
Fustanellat lozanjare
Malsoret krenare
Me veshjet ma të bukura në botë
Fërfëllojnë vallet në male
Me fyell ,tupan dhe dajre
I qendisin me lot në sy ata xhubleta
Trashigimitë dhe hallet e veta
Çdo gjylpanë ka një varg të jetës
Në UNESCO për hir t’vërtetës
As komb as veshje ma të vjetër s’ka
As dridhje hapash të valles n’Kala !
Durëartat tona edhe vet i qendisin
I veshin, vallzojnë zbukurojnë meshlizin
Sa do dhimbje në shpirt të ket kjo xhubletë
Nektar i ambël mbeten, lule kadife për bletë!
N’mëngjezet e lashta me za i urdhënonin
Çohu-bletë prej gjumit dhe ashtu gjumin ia trazonin
Fusha, ara, gatimet dhe fli
Me xhubleta nderonin fis dhe sh’pi
Ashtu edhe vet emni Çohu o bletë
I ka mbet me vulë të bukurës xhubletë !
E zezë e randë si toka kjo veshje kom’tare
Por e stolisun me mjeshtrinë e gruas shqiptare!
Ashtu si din veç ajo jetën me qendisë
Konakun dhe shtyllën e mban dhe ujdis !
Vildana Dibra Zhubi
Ia kushtoj gjithë durëartave tona që vazhdojnë traditën me gjithë kolazhin e veshjeve kombtare !