Më thotë lule dielli , unë jam drita e botës,
Ia kthen drandofili , ti je zemra e motrës !
Çon kokën karanfili, eni ke vllau juaj,
Kohën të shkurtë e kemi, veç ca ditë e muaj !
Vjollca nisë e qesh, dhe era sajë t’ shëron,
Manushaqja e kuqe , me krenari vështron !
Unë ma e bukura jam, thotë Wisteria,
Qendisi gjithë botën, me bukuritë e mija!
Jam madhështore, dhuratë nga Perëndija,
Mahniten kalimtarët , rrugë dhe shtëpija !
Hec shporru ti, dëgjohet zëri tulipanit,
Bukurija ime mbrrinë në tokën e Japanit !
Lulet e qershisë hiç nuk ma kalojnë,
Megjepsi udhëtarin dhe kohrat që lundrojnë!
Po mua jargavanin pse po më harroni,
Më kot e keni ju ,pa mua dot s’jetoni !
Zymbyli nisë e qesh ,pak me ironi,
Jam lule konaku , jam lule për mbretëri !
Çohen lulet tjera, me qindra nëpër botë,
Unë jam më e bukura dhe mos folni kot !
Jam zambaku i bukur, zambaku i Prizrenit
Më merr erë gjithë bota jam zotëriu vendit!
Jam lule ullishte vi nga Ulqini lashtë,
Jam unike e rrallë të gjithë gjithmonë m’kanë dashtë!
Ndaluni ndaluni të gjitha,bukuroshet e mija,
Ju kam shpirt e zemër, dhuratë nga Perëndija !
Botën pa ju, nuk e shoh të mirë,
Cilën nga ju ta zgjedh , shumë e kam vështirë!
Prandaj edhe vet Zoti, çdo muaj ju ndërron,
Që ju mos të hidhëroheni se gjithave ju don !
Pa ju nuk jetohet s’ka kuptim mbretërija,
Jeni t’ bukura s’ bashku, ju vadis me lot e mija!
Sot me lot gëzimi, të falem nderit Perendi
Cila është më e bukura unë as vet se di !
Ik magnolia sa shpejtë vjen wisteria
Sa ma rritni ymrin ju bukuroshet e mija.