Mendon piktori dhe nisë e qanë I thotë poetit,lakminë t’a kam Ty pranë të mbetet e ytja vepër Por pikturën time e g’zon dikush tjeter.
Unë bëjë një vepër shumë mundohem, Më qanë shpirti ditën që e shes, Me lot ndër sy shpesh ngushllohem, Që diçka e imja sa herë po vdes.
Shikoj pikturën si një fëmijë të shejtë Blerësit vet unë me dorë ia dorzojë Dhe veç më mbet si një kujtim i shtrejtë Nga dhimbja t’nesërmen tjetrën e pikturoj!
Vjen adhuruesi dhe kërkon një tjetër, Ndarja me lot me veprat nuk ndalet, Djersa ime n’pëlhurë por edhe n’letër, Sa herë ndodhë që edhe të falet.
Poet i dashur ti e shkruan një vepër, Mijra kopje me mburrje i shpërndanë, Por atë të dashuren kopjen e vjetër, Gjithmonë në prehër me mallë e mbanë.
Dhe poeti piktorin po e ndëgjon, Mikun e besës duke qarë, “Po hec or mik se shumë po gabon, Mos u bënë boem , dhe pesimist i marrë!”
Emri yt shkon gjithmonë me vepër, I knaq zemrat dhe sytë e botës, Nuk vdes kurrë o mik i vjetër Ti je një vulë je bukuri e tokës.
Unë veprat tua i shoh n’pëlhurë, Dhe veç ajo më shtyrë të shkruaj Po mos t’ishe ti o piktor me ato duarë Emni im do mbetej i huaj.
Ç’farë sheh ti dhe ç’farë mendon, Ti n’pëlhurë ,unë në letër, Mik i vjetër gjithmone më qëndron, Vetëm ti dhe askush tjetër!
Dëgjo,ti je boem,dhe unë boem, Knaqim vesht dhe sytë e botës, Kurrë s’vdes ti ,n’timen poemë, S’vdes as unë se i vejmë vulën tokës.