File nanush moj shpirti im
Në zemër si lule që kurrë nuk thahesh
Gjithmonë me mu n’ma t’bukurin kujtim
Borxh ndaj nanës që kurrë nuk lahesh .
N’dritë të qirit si fytyrë e shenjtë
Me vjen ςdo natë me ndriçim të hanës
Sa herë që zemra më dridhet lehtë
Dëgjoj psherëtimën dhe zanin e nanës.
Sikur po plakem edhe unë ngadalë
Çdo ditë e më shumë të dëshiroj
Seç më zuri sonte një mallë
Hapave të tua ngadalë po shkoj .
Jam bija yte gjithmonë t’kujtoj
Hakut tënd kurrë s’kam me i dalë
Kah po sillem e kah po shkoj
Më kujton që jeta nuk vjen pa valë.
Më vjen në ëndërr sa herë e sa herë
Me lot çohem e këputur si zog
Të kërkoj për rreth të marr pak erë
Kur çcohem shoh hanën të mbushur lot.
Askush se ndriςon rrugën si ai fneri yt
Askush nuk flet në ëndërr me mua
Askush se sheh bijën me ato sytë
N’gjithë botën ma t’mirën dhe ma t’nderuar .
Sa herë mallengjehem aty të gjejë
Me dorë m’i fshinë lotët e mia
Gëzueshëm në gjumë prap bi dhe flej
Nga hija e jote më ndrit shtëpia .
Engjujt pluhurin nuk e durojnë
Sa herë ju kujtojmë ai pluhur trazohet
Si vesa mëngjezit sytë tonë lotojnë
Në ëndërr kur na vini zemra jonë pastrohet .
Ju kemi borxh deri sa t’jetojmë,
Kurrë nuk e lajmë at borxh të shkretë
Ditët kur plakemi nisim ju kuptojmë,
Në pleqeri e shohim sa borxh ju kemi mbet .