E du pleqninë e re
Verë e pranverë me shku
E hiç pa u anku
Si uj i kullum
Me kujtime shumë!
Pa u trazu
E për gabime hiç pa u pendu !
Me u plakë ,aq sa don Ai vet
Veç aman mendja mas me m’tret!
Pleqninë t’marë e du
Par me zgedh nuk mund
Se Ai nelt tanë me laps shkrinjat i shkund !
Hajn i lapsit , lapsin zor me ia marrë
Askush nuk mundet ,me te me ba pazar
Ai asht poet , shkrimtar që s’flen
Botën rrotullon, por botën nuk e blen
Me vargjet që rendit
Hiç pa u mërzitë
I plotfuqishëm e Lartëmadhni
Shkrun tanë jetën për secilin njeri!
Fatin n’dorë na e ka !
Kurrë pa e l’shu nji za !
E luta me m’i shkru da vargje t’pleqnisë
Ashtu për qef temin ,me m’i ujdisë !
E luta
E du pleqninë e re
Verë e pranverë me shku
E hiç pa u anku
Si uj i kullum
Me kujtime shumë!
Pa harresa aspak e me shumë mbresa,
E tanë me I lanë mrapa
N’dritë e n’paqë e pa hiç ankesa !
Po Ai çdo gja na jep e na falë
Por lapsin e vet kurrë nuk e ka ndalë!
E ka të shenjtë
E ka shumë të shtrejtë!
Nga dora s’ka kush ia merr !
Shkruan fatin tonë me sabah sa del !
E na veç lutje ,mundemi me ‘k’ndu
Vargjet për ne, sa ma t’bukura me na i shkru!
