Shpesh herë më bëhet pyetje -se kur kam nisë me shkrimet ?
Eh ….vërtetë as vet nuk e maj mend.
Qysh e vogël, çdo gjë e bukur më ka mrekulluar , por edhe çdo padrejtësi më ka mërzitur.
Kam një rebelim brenda vehtes për ςdo të pa arsyeshme që ndodhë .
E kush më mrekullon ,kush më jep frymëzim ?
Çdo gjë, çdo gjë.
Nganjëherë një gjethe .
Nganjëherë ….edhe një fjalë e vetme .
Nganjëherë një dhimbje .
Nganjëherë një gëzim , lule,fëmi ,fotografi,natyrë ,personazh , japraku,luleshegë ,petë me gjel ,një kal…ose,ose një politikan.
Por më së shumti malli për Gjeranat ,vendi ku kam lindur dhe rritur , aty unë ende shoh ëndrrat e mija më të ndjera ,më të bukura .
Shkruaj në rrugë ,shkruaj kudo , në kafe ,autobus ….
Shpesh herë fjalët më vijnë në gjumë ,dhe nëse nuk zgjohem nga gjumi dhe t’i hedh në letër ,ato fjalë mbesin në ëndërr dhe më treten …
Enërrat e mija bartin vargjet më të bukura .
Çdo situatë në jetë, më ka zbuluar edhe një karakter timin që as vet nuk e kam ditur që e kam.
Sa herë që jam rrëzuar, jam lënduar fort .
Jam vrarë ,jam shëruar !
Dhe çdo herë që jam lënduar, secila plagë e dytë , ka qenë më e rëndë se e para, secili shërim i dytë , ka qenë më i suksesshëm se i pari.
Nostalgji ka çdo njeri për t’kaluarën , edhe ai që kurrë nuk e len vendin e vet , por ama ajo është e njëfishtë , ndërsa e jona Nostalgji është shumë më e madhe ..!
Gjithmonë e them ,që malli është një ndjenjë ndër më të bukurat që njeriu mund të ketë ..malli është i bukur dhe lum ai që e qet në letër dhe nuk e mbanë në zemër!
Më kujtohet shoku im nga Kalaja E…..kur më pat thënë: “Lum ju për vehten që keni mallë, sepse neve na merr malli ,me na marrë malli!”
Mërgimi nuk është mallkim ,mërgimi dhe malli është dhimbje që ia vlenë t’a përjetosh.
Të mëson mallin dhe dashurinë ndaj atdheut tënd por të mëson edhe mirënjohjen ndaj dheut të huaj!
Malli, dashuria dhe mirnjohja , të trijat janë thesar i bukur t’a mbash në zemër gjithë jetën!
Malli është peshë …por është peshë e bukur!
Një ditë më lutet shoqa ime e dashur që jeton në Kanadë -a mundesh me m’a derguar një nga poezitë tua,për ditën e diasporës.
Njeriu i parë që asaj i kishte shkuar ndër mend, isha unë.
Kam dëshirë dikush me e lexu -me tha, bile një prej atyre qindra shkrime që i ke shkruar .
E kupton-më pyeti , ti je ajo që më se shumti ke shkruar për mallin dhe vlerat e Ulqinit ,mëmëdheut dhe jetën e mërgimtarit .
Nisa të qeshë me vehte.
Një nga….po cilën?
Një nga qindra që i kam shkruar ?
Po -më tha, zgidhe ti, cila është më e mira.
Përsëri, nisa me qeshë !
Cilën pra-mendove me buzë në gaz ?
Dhe një ditë….
Biseda ia nisën diku në qershor.
Dita e fundit në shkollën shqipe në Bexleyheath Acadamy Londër .
– Ke të botuar diçka zemër?
-Jo moj Linda, asgjë nuk kam botuar?
-Si moj …?
-Jaaa pra si, nuk e di as vet ?!
Të gjithë më kanë thënë . Por…..pak levizjet nga një vend në tjetrin, pak vullneti, pak koha,obligimet e kështu me radhë.
– Jo moj, s’bën. S’bën dhe pikë.
Do të sjellim botimin e parë !
Qesha pak , dhe e harrova këtë punë.
Linda duke qenë Linda , më kontakton në messinger, dhe ja… ky është fillimi.
Por rrugëtimi ia nisi me postimin e poezisë time “Dy orë ” .
Aty edhe vjen idea Lindës për titullin e librit .
Ishte ky fillimi dhe dashtë Zoti mos qoftë fundi .
Ia kam borxh vetvehtes .
Ia kam borxh Asdrenit djalit madh ,Besartit djalit të vogël , Diellzës nuses djalit dhe nipit ςamarrok Marsit.
Ia kam borxh ,babës ,nanës ,bashkëshortit të ndjerë .
Ia kam borxh profesoreshës time Hava Pereziq që më ka ngritur aq lartë besimin për secilin varg dhe fjalë të shkruar në letër .
Ia kam borxh të gjithë familjes time në Ulqin ,Sarajevë , Kosovë dhe Londër .
Po aq shume ju kam borxh JUVE dashamirët e mi , miq dhe mikesha që pa ndarë më keni dhënë vullnet dhe dashuri .
Kam patur fat t’jetoj mes qyteteve më të bukura , Ulqin, Sarajevë, Prishtinës dhe Londër .
Për talentin dhe dhuntinë time mund të flasin lexuesit.
Unë flas për shkrimet e mija që i shkruaj me thellsinë e zemrës !
O Zot sa shumë kam….. kam edhe sa shumë për të shkruar….aman Zot më fal edhe pak kohë!
Që thotë publicistja amerikane Erma Bombeck -Kur të qëndroj para Zotit në fund të jetës sime, do të shpresoja se nuk do të më kishte mbetur asnjë grimë talent dhe do të mund të thoja: “Kam përdorur gjithçka që më ke dhënë”.
E unë do të mundohem të gjej disa arsye kur të dalë para TI !
Zoti i kupton gjithmonë arsyet tona dhe ςdo herë .
AI i plotëfuqishmi ,vepron në mënyrë misterioze . Gjithmonë !
Fakti që kam lindur në Ulqin ,kam jetuar në Sarajevë ,bashkshortin Gjakovar , jetoj në Londër dhe gati gjithë dita më kalon duke folur në gjuhën angleze ,dhe në shkollë kam mësuar të shkruaj veç gjuhë letrare ,sa e bën të veshtirë ,aq edhe e rritë gjithe dashurine time për të shkruar me gjuhën e shpirtit .
Unë mes poezisë dhe tregimeve ,komunikoj me lexuesin dhe kjo është kënaqësija ime më e madhe.
Çdo shkrim është familja ime ,miqtë dhe mikeshat e mija ,vendlindja me gjithë copëzat dhe grimcat e veta
E gjithe jeta ime është një libër me kopertina të hekurta ,që rri e ruajtur brenda një kështjelle dhe pret lexuesin e duhur t’i hapi këto dyer .
E fortë në dukje ,por me fletat e brishta brenda vehtes .
Janë dyertë e dashurisë time më të madhe në jetë .
Frank McCourt ishte në pension kur botoi librin e tij të parë në moshën 66-vjeçare. Hiri i Angela-s, një kujtim i djalërisë së tij të varfër në Limerick, Irlandë, u ngjit në krye të listave të bestsellerëve dhe mbeti atje për më shumë se një vit.
Është libri më i lexuar dhe filmi Angela’s Ashes ka qenë një sukses i pa imagjinushëm jo veç për autorin ,por edhe në gjithë krijimtarinë letrare .
Ja pra pse duhet jetuar …. jetës kurrë nuk i dihet dhe kurrë nuk është vonë të zgjojmë ëndrrat brenda vehtes që i bartim tërë jetën .Jeta duhet vazhduar me gjithë sfidat që i sjell me vehte .
ME DASHURI DHE MIRËNJOHJE PËR JU