S’di a m’ke besu
A t’kam thanë tanë jetën?
Jeta asht e randë
Peshon si gur i temelit
E me t’rrejtë s’tkam rrejtë aspak
Se pa at gurtemel nuk ka konak.
Nuk e di a m’ke kuptu ?
Sa herë t’kam thanë prej ditës që ke le
Mbaje n’shpatulla at gurtemel
Se ….po e rrxove ti
N’at shpi kush ma s’hyn as del!
E ti….bi ,gru e nanë
E mban at temel sa t’jesh gjallë
Gjithë gurtë rrxohen mbi trupin tand
T’vrajnë e t’përgjakin pa fund t’lëndojnë the
Shpirtin, trupin ,zemrën ta sakatojnë
Por ato dhimbje e plagë lutjet tua i shërojnë !
E kur ti t’rrexohesh e t’shkapatesh në at temel
As dritë e bardhë nuk hyn as dritë ma nuk del!
Veç me u majtë e me u majtë si burrë.
Sa herë t’kam thanë që s’ka rrugë tjetër,
Ose ngrit dhe mbaje temelin
Ose bahesh si shkarpë e vjetër!
Se sa herë t’kam thanë,
Me vdek asht ma kallej se me qenë nanë !
E me ia ditë asaj zemër t’shkretë
Duhesh me qenë nji nanë tjetër vet!
Nanë s’bahet kush !
T’kam thanë sa herë moj bija ime!
S’di a m’ke besu ?