Nji grusht i mbyllun idhnime
Nji gotë gjysmake pikllime ,
Nji kupë me mjaltë dhe vner
Ma shumë dimën se pranverë!
Vetimë e papritun në qiell
N’pritje në terr ,për yje dhe diell
Shpesh herë shkrep pa e ditë
Por gjithmonë mbas territ,ndritë
Grushtin e përplas mbi mur
Gotën e thej me gur
Kupën e mbushi durim
Pranverave ju jap shpëtim!
Ashtu e sheh poeti ,
Pa çaste të bukura s’mbeti ,
Zemrën e thyme e qep
Me pendën dhe vargun e vet!
Shëron me penë dhe letër
Mbulon çdo dhembje t’vjetër,
Nji varg çdo çast e shkrep ,
Melhem për plagën e vet !
Kur shkruan, letrën e lagë,
Me lot t’synit shëron çdo plagë ,
Me qilibar dhe xhevahir shëron
I thur vargje ditës që shkon!