T’thash nji herë ,dhe ma nuk e përseris
Pse ti gjithmonë më s’provon
E unë me dyshim e pyetje të bezdis ,
Rrugën m’a drejton
Çdo ditë
Çdo orë
Çdo minut
E ti , me at mjeshtrinë tande veç heshtë
Si urithi
Si dielli në vjeshtë
N’krah nuk mund me t’majtë
As mbi shpatullat
Ti m’i drejton hapat
As nuk mund me u shty me ty
Por gjithmonë je në kry
Dhe sa herë të lutem
Ti ….ma ban me sy!
Ec !
Gjithmonë më thu
Me u lut nuk ke nevojë me shku
As në kishë
As në xhami
Lutu kudo
Dhe përcill hapat e mi
Ti mendon që unë nuk të shikoj
Krijesat e mia që vet i krijoj
Ti mendon që jam i padrejtë
Dhe çdo veprim tandin nuk kam me vërejtë?
Jam Lartë Madhni,
Jam Perendi ,
Nëse nuk më ndjen në zemër
Ti nuk je njeri
Unë të krijoj dhe unë të s’provoj
Unë të ngriti lartë dhe unë të rrëxoj
E ti….?
Ti dhe të gjithë
Jeni habit m’as devrit
E ju ka f’shi zamani
Mendoni që gjynahet I lanë Bibla dhe Kurani?!
Jo, jo….!
Gjynahet lahen me zemra të sinqerta
Kur msheh dorën dhe dhuron koverta
Kur at që ti nuk e dëshiron nuk ia ban ati tjetrit
Kur ia shtrin dorën fukarasë dhe ati ma të vjetrit !
Ik tash….
Ec!
Mos lyp me më pa,
Se un veproj në heshtje
Dhe veproj pa za!
Zhurma juaj më ka lodhë aq shumë
Keni turbullu detin, qiell dhe çdo lum!
E aman
Mos më thoni ma Zoti na rujtë
As unë nji ditë nuk kam me mujtë
Se po çova durtë nga ju
Ka me ju vra loti !
E vonë ka me qenë me u pejnu!