Deri n’frymë t’fundit nuk kam me u ndalé
Me dashtë këtë bukuri
Me folë për këtë qytet Zotni
Veç pak drejtsi n’gur me ia shkru
E nefakën rinisë me ia kthy t’pastër si ujin që kullen n’kru
Xhenet e rrugë që qajnë për nur
Rrugve t’ullishtës kalldram bilur ,
Me zemër, me zemër lutem për tanë rininë
Njisej si për evlad e si për shpinë.
Nuk kam me pushu
A munet kush me m’nal dorën me shkru
Veç kivetin e Zotit e kam frikë n’dyrnja
E I lutem MADHNISE TI me lypë drejt’si pa u nda
Për këtë rini që munohen me shpirt mas me lan vendin e vet
E munohen me shpirt me aq sa kanë kivet
Me majtë këtë bukuri e amanetin e t’parit
Me ec shërbez e me i ra pazarit!
Se me lanë gja e pasuni nuk isht e mujtun gjithmonë
Par me lanë faqen e bardhë e emnin e ven’it tonë!
K’ta bukurina e këtë xhenet n’Prenim n’dham nuk na bjen,
E ktu kalej rrugës, tanë m’thrasin n’sofër e nji selam secili ma çen !
Madhni, bekoje venin tem edhe me drejtesi ashtu si I ia ke dhanë këtë bukuri!