Da copa t’zemrës
E da copa t’shpirtit,
Tuj mbledh rrugës çdo ditë
N’valle t’pa k’cyme e kangë t’pa k’nume
Qirinit tuj i shtu ymrin me dritë!
Ec e mos u idhno tuj folë me vehte
Se ky asht ezhgu jonë
Gjak arian i thonë
Farë e hedhun me mllef
Dyrnjallyk tuj lyp
Brigjeve tuj u m’ytë
Tanë salltanet tuj I thanë vejdit
Kemi gjak m’retit!
E unë tuj u plakë jo ma me të njajtën andërr
Da copa tuj mbledh tanë botën
Da grimca që ikën e lanë votrën
Endacak e t’pa shpresë
Mblodha gjithë copat e zemrës
E pa shpirt mbeta vet!
Se ky komb asht i mirë veç rrugeve të botës kur end
Por kurrë nuk bashkohet as terbjet nuk bahet
Në ma të bukurin vend!
Edhe Perendisë ky komb i del si ushtar e thotë
Nuk të kam borxh asgja o Zot!
Tanë këtë bukuri që ma ke falë
Unë rrugtë e botës prap kam me i marrë!
Se jam i egër kush nuk ma zbut egërsinë
Jam në mllef me tanë botën edhe Perendinë
E kur të zbutem në zemër nji ditë
Kam me e dashtë at vend ku kam le e jam rritë !
E me zemër si duhet me e dashtë
Duhet me u ba endacak i rrugës
Me mbledh copat e shpirtit jashtë!
Me da valle t’pa k’cyme e da kangë t’pa knume
Botës tuj u bredh me da mllefe t’pa ç’ryme!
Tanë bota faj na ka!
Që zeherin e shpirtit mjaltë nuk munemi me e ba!
Mllef e frustrim
Shpirt pa shërim!