Nji anije e artê ,po lundronte mbi det
E vet detin e hapur,sa i vjeter je o mik
Më ndihmo të gjej rrugën, se mbi det kam tret
Por mos m’fundos të lutem , mos më bën anmik
Të premtoj moj bukuroshe ,do të ruaj si sytë
Lundro e qetë ,dhe mos më hidhëro
Nuk i çoj valët sot ,dhe nuk të la me u mbytë
Por edhe unë të lutem ,nji gja më premto !
U dashurova në ty ,në bukurinë perri
Mos u dorzo kurrë ,se të gjitha t’i duroj
Më rëndo sa të duash ,mbi shpinën time rri
Jam ma i vjetër se ti , pse unë ty mos t’ mbroj?
Më zbukuron mua detin ,me at hijeshi
E vogël qenke ,por me bukuri hyjnore
Lundro sot e qetë, ndriço si nji perri
Nuk la të fundosesh, të shtërngoj për dore!
Më premto të lutem ,kur t’lundrosh mbi mua
Sillu mbi valët e mija,me nji valle lozonjare
Hidhu mbi valët e qeta, deri sa nuk jam hidhërua
Se kur prishet moti , unë tranohem fare!
Nuk e duroj shiun ,as erën e tërbuar
Tërbohem fare ,kur më prishin qetësinë
M’i shkatrrojnë anijet , që i kam premtuar
Më tmeron kur dallgët ,ma humbin kaltërsinë !
Në qetsi të jetës ,qëndron pra bukurija
Dallgët kur vijnë ,çdo kend e lëndojnë
Lundro moj anije, lundro me ndriçimet e mija,
Edhe dallgët e ashpra, të gjitha i durojmë !
Po mos t’kishte fortuna ,që vijnë pa i pritë
Dallgë që na trazojnë dhe na prishin qetësinë,
Kur shkëlqen dielli , dhe dyrnjanë shëndritë
Bukurisë mbas dallgëve, si mundemi t’ja dijmë ?
Ashtu, ashtu e ka jeta!
Kërkoj falje, photo e huazuar pa leje
Gjergj Anton Filipaj
