Gjithë ditën në pritje të dallgës
Si qielli që pret rrufetë ,
Në gjirin e shkëmbit t’algës
Në luftë me qiellin dhe retë !
Një valë e çmendur ç’më zgjoi
E degjova deri në Londër ,
Sikur jabanxhiun vajtoi
E dridhi me mal dhe kodër.
Kjo dallgë që vjen dhe shkon
Mbi supet e mija po hidhet
Gjigante si një dragon
Nën shkëmb t’Kalasë përvidhet .
Në luftë me mëkatet kur shahet
Më bjen si shpatë në zemër
Prej ditës që e lashë sa m’qahet
Kur shoh këtë valë kulshedër.
Mllefoset hidhërohet dhe hidhet
Përplaset, gjuhet përpjetë
Ngadalë qetsohet dhe dridhet
Dorzohet e dëshpruar e qetë!
Taman nisë e qetsohet
Në ujrat e veta tërhiqet
N’Kaceme prap shqetsohet
Me jabanxhiun kur përpiqet .
Sa detarin bijtë dhe trimin
Ka pritë dhe ka përcjell
Sa herë ka lypë shpëtimin
E dëshpruar sa helm ka vjellë .
Dhe prap ky det i bukur
Sa shumë e don qetsinë
Me dallgën e vet të zbutur
E ruan gjithë madhështinë .
Nji kshtu na isht Ulqini
Me dallgë flet shqetsohet
Vajton at që shkel tokë mërgimi
Dhe ulqinakun që shpesh harrohet!
