Disa udhëtojnë për qef valixhja i cakton rrugëtimet në botë
Kurse atyre që ikin për jetë valixhja ia vulos me pasaportë fatin ,
Merre me të ambël udhëtimin , ndali ato lot
Mos e merr me hidherim , mos u ngut , mos shpejto hapin !
Disa udhëtojnë , shohin botën prap në vendlindjen kthehen ,
Disa tjerë gjithë botën e kanë por pos vendlindjen gja tjetër nuk shohin,
Por një ditë ata të vendlindjes edhe ata në vend të huaj harrohen me kujtimet që zbehen,
Pajtohen me fatin , kalojnë në albumet e kujtimeve me lot që sytë na i ngrohin
I lumtur është ai që merr valixhen, shetrit botën dhe prap kthehet në sofrën e vjetër,
Valixhen e ka dëfrim, palos teshat dhe i shpalos kur vjen në shtëpi ,
Është një dashuri e parë aty ku lind dhe plakesh dhe nuk ka tjetër
I mban kujtimet për botën në albumin e vet dhe mburret me valixhen deri në pleqëri .
Por ai që valixhja fatin ia caktoi me marrë rrugën në një qoshe të botës ,
Nuk i duket askund ma bukur se sa qyteti që i la kujtimet e fëmijërisë
Dhe e urren at valixhe për jetë ,sepse e ndau prej miqve,pleqve të vet , vllaut edhe motrës.
E ndau ajo valixhe, nga pragu, kulmi dhe dera e shtëpisë!
Në pleqëri disa mburren me valixhet e veta dhe i rujnë si sytë e ballit,
I kujtohen udhëtimeve në botë dhe i shpalosin në vendin e vet kujtimet
Kurse disa urrejnë valixhen sepse veç kanë kujtimet e mallit,
Veç ndarjes për se gjalli dhe të hidhurat udhëtimet.