Derë e vjetër
Spërkat dhimbjet dhe sabrin
E atyne që jetuan aty
Kolltukun e plakut të shtëpisë
I ruan plaka me arnat e dashnisë
Dikush tjetër tash aty ulet
Hanëm’meli mbulon murin kur i çel lulet
Ai që i ka mbjell nuk asht ma
Edhe ai që i vaditi ,nga jeta asht nda
Ata të tjerët diku larg kanë ik
Veç nji plakë e moçme jashtë derës ka vu nji karrikë!
Helbete ndoshta dikush kalon
Nji selam dikush ia çon
Kotet plaka në gjum nga pak
Penxheren ka mbyllë me parmak.
Nji gru dhe nji burrë çdo ditë kalojnë
Dhe nji çun i vogël i ngatrrum me lojë
– Gjyshe, gjyshe mos flej
për ty pak kafe po shkoj t’blej
Se edhe pak sa t’rritem edhe un kam me ik
Atje ku ti ke nipat në Amerikë
Katundi po shprazet gjyshe por mos u mërzit,
Të gjithë do të kthehemi nji ditë!
-Kasaveti besa m’ka kap
Da ftyra t’reja po na hyjnë ‘n’konak
Ata t’huj k’tu e ju t’huj atje
Sot çdo gja asht ndryshe sot nuk asht ma dje!
-Ah more bir, po kush u kthy ma
Njihere kush iku për jetë asht nda
E unë kam me rujtë kolltukun e plakut
Dhe penxheres t’vjetër i fshij ndryshkun parmakut,
Kafe mos m’blej o çun
E shkreta kafe n’pleqni e n’vetmi
Djeg e bjen si plum,
E ju të gjithë kur t’ktheheni
Plakën k’tu ma se gjeni
Por dera vjetër aty mbet
E aty mbrenda ka t’shkrum çdo sekret!
Ma shumë ka dhimbje se gzime
Por ashtu asht jeta o zemra ime!
Kapijat e vjetra e dollap t’vjetrume
Pluhun mbushin letrat e puset e harrume!
Hanëm Meli shtrihet m’shtjell tanë murin e rr’xum
Aroma aq e kanshme hapet deri n’lum
Pleqtë da dega i k’pusin i vejn n’jastyk t’qenisun
Edhe nji capu shpije për kanak t’sejdisun!