Heci ngadalë zbathë si pulëbardhë e humbun,
Përtej Bunës , Adës dhe gurit Gjeranave
Dielli natjes përvlon ,ballin tim t’ rudhun ,
Kaçuba rrugës, freskoj buzën me kokrra t’thanave.
Guralecat m’vrasin ,por rrugën s’ma nalojnë,
Përcjelli me sy anijet me naze që çajnë mbi valë
Ku po shkoni kaq hejret,që gjithë po ju lakmojnë?
Po m’i grabitni andrrat ,po më leni plot mall.
S’përgjigjen, lundrojnë , unë vazhdoj rrugën
Heci si nji flutur , nuk nalem aspak nga inati
Herë shoh lumin ,herë detin me valët lagi buzën
Me barkat e fminisë ,që m’zgjojnë nga shtrati !
Më del gjumi e djersitun, mbylli sytë me zorë
Me ankthin në zemër në qytetin e rrokaqiellit
Mbi naltësi t’Londrës s’mrrij t’i kapi retë me dorë .
I shtërngoj sytë ,kthehem n’Bunë n’qytet t’diellit!
Kthehem buzë Adës ,lundroj mbi barkat e mija
Pres Perendimin e diellit në Lindjen e Jugut hyjnor
Nuk dua të iki ma kurrë nga Ulqini dhe e imja rinija,
Vazhdoj heci me andrrën dhe e shtërngoj me zorë!
Zbathun mbi guraleca heci nepër ranën përvlim,
Dhe gjaku po të m’dalë sot në kambët e mija
Dhe t’përvlohen nga vapa e mos t’kem shpëtim
Unë nga andrra s’zgjohem ,as nga fminija !
Heci me vapën me diellin dhe valët e detit,
Nuk ka kush më ndalë apo t’më del përpara,
Më leni të flej e qetë në qytetin e mbretit
Se me andrrën time luftoj dhe baj gara !
Aty kam le dhe aty me andërr gjithmonë mbetem,
Punë e madhe fort se ku trupi im udhëton,
Si nji mjellmë e kputun me gjumin tim tretem,
Të zgjohem nga gjumi andrra ime nuk don !
Ada, Buna ,Valdanosi ,Gjeranat dhe Kalaja ,
Oh Zoti im ,po ku ka andërr ma t’bukur në botë
Aty asht mrekullija ,parajsa ,aty asht dyrnjaja
Aty, mbetem për jetë ,nga gjumi nuk zgjohem dot !