Zemër sa herë je thyer pa thanë më fal,
Sa herë ke prit gjithë natën
dritën e diellit me dalë ?
Zemër edhe unë kur të thyej falje nuk kërkoj
Herë ti më duron mua herë unë ty t’duroj !
Zemër, coptohesh, çahesh në milion thërmija
Herë vjen me shkop si plaku herë kërcen si fëmija,
Por gjithmonë të kthej si një bustë madhështore ashtu me zorë
Edhe kur shumë më dhemb të shtërngoj me dorë !
Besnike të mbes dhe pse të thyej sa herë
Besnike më mbetesh edhe kur të mbush plot vner,
Vjen nga Zoti si duruese e përkryer gjithmonë
Nuk ka kush në botë sa ti që duron !
I bjen gurit në milion copa coptohet ai gurë
I bjen zemrës dhimbje që s’durohet dhe ajo i shtjen ndër urë ,
Bashkohen ato copa në madhështinë e kandilit,
I mbledhi ngadalë e heshtur i fus në cep t’mindilit !
Nuk jam e vetme ashtu i them zemrës time,
Duro duro moj zemër me të gjithat përjetime,
Durimi dhe shpresa janë balta që ata copa i ngjet,
Çdo zemër të thyer e ngjet dhe e mban në jetë!
Je aq e madhe sa më habit shpesherë,
I duron të gjitha dhe të vdesësh në terr,
Duron urrejtje , zemrim , dashuri , dhe aq mallëngjim,
Duron padrejtësi , humbje duron secilin mallkim !
Një muskul i vogël aq shumë mund të mbajë,
Është bunar është pus është kru që me lot e lajë ,
Është shpresë , durim tunel që pret dritë
Aq peshë të madhe duron sa shumë më çuditë !
Je shportë je pus i plehrave dhe mbeturinave,
Je kështjellë e gurit ku rriten gjithë lulet e çudirave,
Je vazo e bukur që mbushet plot me ngjyra dhe lule
Je kala madhêshtore që kurrë ama kurrë nuk u përkule !