Karkaleca detit nuk kishe tynaheri
As voj ullini por muhabet nderi
Fli e mantija e djath me kobzë ,i Sharrit
Suxhuk e mish i terun ,
Me sofra për së marit !
Muhabet si ti ,nuk ka ditë askush
Sofra kosovarit me zemër t’madhe sa t’dush!
Me qitë rende fli,asht mjeshtri e rallë
Me saç në prush t’përulun,me të ra aq mall !
Speca me kajmak e ajron t’mirë
Sofra me bollyk ,e me zemër të dlirë,
Salltanet nuk kishte por bereqet sa t’dush
Kunguj të pjekun në mangall me prush
Gjiizë e pite ,me at kos t’kullum
Mantija, krylanë , tlynë bollice shumë!
Lakna rasoj, e pasul si dikur
Grave kosovare I lumshin ata durë !
Haxhimaklla e tespishte, kajmaçin marakut
Era mikepritje i vinte gjithë konakut !
Mikpritjen të gjithë ,nga ti e kemi m’su
Por ngadalë të gjithë kemi nisë me harru!
Kosovë, sofër e madhe dikur!
Bukë krypë e zemër…kurrë nuk të ka mungu!
Sofër me madh’ni
Bereqet e sejdi !
Si ju që e keni shtru
Me mudim e mjeshtri!
Kohnat kanë ndryshu
Kur me zemër sofrat për mikun janë shtru !
Ose ata që i kanë shtru janë plak
Ose disa votra kanë ik diku në nji tjetër konak!