Se ç’më thotë hana që po shëndrritë mbi det
Në veshin tim sonte më përshperiti ngadalë
Zemrën time avash ma ledhatonte aq lehtë
Mbi detin e Ulqinit dhe barkat mbi valë .
Herë fliste me mua ,herë fliste me detin
Rrezet e bukura i hidhte mbi valë përballë
Herë i sillej ullishtës dhe e priste mbretin
T’i tregon sa është Ulqini, qytet që ka plot mallë.
Rrezet tua flakëzjarrta , i dojmë të gjithë nga pak
Bijtë e bijat e tua në këtë botë të mjerë
Të gjithë i kujtojme ,me shumë zjarr dhe flakë
Edhe ata që ikën dhe morrën botën kaherë .
Herë po i hap ato rrezet deri larg në mërgim
Në Londër ,Romë ,Dublin deri në Amerikë
Herë përqafon jabanxhit me plot mallengjim
E herë po kthehesh mbi Kodrat dhe Kalanë antikë.
Mê thuaj moj hanë pse kaq shumë lazdrohesh
Këtë natë të bukur që po e zbukuron Ulqinin
Por kujdes aman,se mbi det mund të rrëzohesh
Dhe pastaj në Londër mund ta ndjej mallëngjimin.
Të nxjerr nga deti moj Hanë unë nuk kam kivet
Të vi atje sonte unë të fluturoj nuk di
Vazhdo e hidh ndriçimin se nuk e la pa të gjet
Leri ato lazdrime sonte dhe mos më qit lakmi.