I treturi

Lahen mëkatet në ujin me baltë,

Derdhet djersa në ballin e molisur,

Dikush ha veç tamël dhe mjaltë,

Dhe disa tjerë rrugëve bredhin të braktisur.

Përulen mllefet nën mendimet e djallit,

Bredhin virtytet në pa kthinën e ferrit,

I mjeri ai që i përket hallit,

Por më i mjer ai që është nxitues i tmerrit.

Gjëmojnë dhimbjet në shpirtin e plagosur,

Bërtet zëri mbi heshtjet e vrazhda,

Kush jemi ne për fatin e rrënjosur,

Dikush në liri e dikush në pranga.

Humbet  hija në akullin e lotëve të ngrirë

Kërkon jetimi lëmoshë nga guri,

Zoti pendohet që lindi njeriun e vështirë,

Edhe vet Perendija nga halli u mbështet për muri.

Njeriu ikën në kërkim të vetëvehtes,

Dhe kthehet i treturi në rrugën e humbur,

Pa ndalë pastron mëkatet me ujin e ndërgjegjes ,

Por të gjitha virtytet tashma i ka zhdukur.

Uji nuk lanë mëkatet tona.

Mbesin  njolla të mëkateve që po e shkatrrojnë njerzimin ,

Po vonohemi shumë me lutjet e vona,

Pa e takuar kurrë derën e pendimit.

Ma i miri jam unë vehtes i thojmë ,

Kurrë nuk i shohim sa jemi  mëkatar ,

Sa shumë njeri tjetrin në jetë e lëndojmë,

Kur ikim nga kjo botë asgja s’kemi me marrë.

E gjithë çka ne lajmë eshte një veper e drejtë,

Askujt hakun mos me ia marrë,

Kjo botë eshte mashtruese por edhe e shenjte,

Kur nga lakmija shkarkohemi