As dimnit nuk i trembem si dikur
As dimni nuk është si ishte perpara
E as pranverës nuk i besoj ma kurrë
As stinët nuk janë ma të ndara !
As qershisë ma nuk i gëzohem ,
Lezetin nuk e kanë ma si dikur
Me kaçile kur na vijshin kujtohem,
E kemi ditë që vera erdh me nxe çdo gur.
As havra e re as mobiljet e reja
Nuk ma mbushin synin ashtu si dikur
As dritat e Londrës që më shpojnë si rr’feja
As pikturat e shtrejta të mvaruna mbi mur.
Nuk e di a gjithë fajet I ka pleqnija,
Apo koha rreptësisht na ka ndryshu
Nuk e di a janë netët pa gjum qindra dhe mija
Apo bota drejtimin fare e ka ndrru ?
Busulla po thehet askush se ndalë
Çdo gja po ndrron me hapat e vrapit
Me ia kthy botës notimin mbi valë
Para se e fundosin shpatat e kasapit.