E re unë ika ,por ti mbas mbete,
M’shtërngove n’ shuplakë zemrën time,
Krytë nga unë gjithmonë e ktheve,
Në ankth më mbajte me ato kujtime !
Bëhesh i fortë sikur nuk mërzitesh,
Për të gjithë ne që ikëm dhe mbas t’lamë,
Ngadalë shuhesh, si një dritë fikesh,
N’terr ulë kokën, dhe i heshtur qanë!
I mbetesh besnik zemrave të ikura,
I rrëmben si hajn dhe diku i msheh ,
Kur mbetesh vetëm nga dritat e fikura,
Bisedon me ta kur askush nuk t’sheh.
Ju që m’deshtët aq shumë o shtegëtar,
Përse pra ikni kur aq shumë më doni,
Trupin ju lash , zemrën ju kam marrë
Mos më shani kurrë, mos më mallkoni.
A mendoni ndonjë herë sa e kam vështirë,
Shprazëtirë më leni , sa fort më mungoni,
Kur vini ju sa ndjehem mirë
Ju lutem kthehuni dhe mos m’harroni !
Mallin dhe dashurinë nga mërgimi mësuat,
Sa shumë duhet toka, kur shpinën ia kthen,
Nuk e di as vet pse unë, dhe ju lejuat ,
Dita ditës tokë e huaj pa dashje t’ ju rrëmben !
Zemra më zhprazet dimrit kur ikni,
Qyteti i qetë mbetet sikur nisë me qa
Kur ikni dritat ju lutem mos mi fikni,
Mezi pres n’konak herën tjetër me ju pa !
Përse po shpërnguleni nga prehri im ,
Për bukë t’gojës me helm dhe mjaltë ,
Jeni zemrat e mija n’ma t’mirin kujtim,
Sa herë që ju ikni mbetem si i ngratë !
Ju kalimtar, udhëtar të Perëndimit,
Kur ktheheni atje unë mbes i shkretë ,
Ti kthehet shpina detit ,edhe Ulqinit,
As për ju , as mu aspak s’është lehtë!
I qetë mbes dhe si një jetim i shkretë
At ditë kur të gjithë ktheheni në Perendim
Nuk e di a ishte fat apo mallkim për jetë,
Qe ju mbajë zemrat e juaja në dorë dhe në shpirtin tim !
E shpejtë është vera dhe sjellë një vjeshtë,
Fluturon një stinë dhe vjen një tjetër ,
Brezet e ri po humbin dhe unë tuj heshtë ,
Ulem ngushllohem me arkën e vjetër !
Edhe kur ikni zemrat n’vendlindje i leni ,
Në arkë i kam mbajtë me plot mallëngjim ,
I ruaj gjithmonë dhe aty i gjeni ,
Kthehuni,mos pritni pleqerinë atje n’mërgim !