Nuk e kam mendjen me folë fare për Pse-hin e Sterio Spases .
~E pse jo ?
~E pse pra!
Sepse jam lodhë prej nji pse-hi të pagdhendurn ,nji pyetje që ne shqipëtarët e kemi si nji drandofil me gjemba sa herë që çelim gojën?
Ai -pse- i yni shpesh herë asht iritues e kurrsesi nji kujdes , shenj dëshire për nji bisedë,zgjidhje situate apo nji ndihmë. Ose ndoshta vet mynyra jonë se si e thojmë e ban iritues .
Pseeee mooooj ?!
Ajo -o- në mes të m dhe j zgjatet aq shumë, sikur të shpon veshin.
Pse aq i gjatë sa të duket që arrin edhe vet qiellin !
Ajo eeeee e pse-hit zgjatet aq shumë sa ta shpon shpirtin .
Nji pse ,që të bie nga njiherë si bumerang që ta shpon daullen e veshit.
Nji pse që eho i sajë vazhdon deri ditën e nesërme,të sillet vërdallë në tru dhe nuk të hiqet nga koka.
Nji pse ,si ata fëmijët që janë kurioz të dijnë çdo gja dhe nuk ndalen me pse kështu e pse ashtu ,dhe pak t’i prishin edhe nervat.
-Pse moj nuk me telefonon,pse moj ke hupë ,a je gjallë?
-Po me pas vdek, ti kishe ndëgju moj!
~Pse moj je dobësu kaq shumë,pse moj je plakë kaq shpejtë,pse moj ke fitu kaq shumë peshë,pse moj nuk i pren flokët,pse nuk e shet lopën me ble një kal ,pse je martu aq e re,pse ala nuk je martu ,pse kalon të njajtën rrugë tri herë,pse nuk del ma shpesh? Bile edhe momentin që duhet me thanë faleminderit, e nisim me
“Pa pse moj m’ke ble dhuratë’ç’tisht dashtë kjo punë ?
Por asesi nuk na shkon goja me thanë faleminderit sa dhuratë e bukur, sa mirë që të ka ra ndër mend !
Pse ashtu si ti deshiron vet, pse jo kështu si mua më pëlqen pra ?
Pse moj pra , pse?
Eh sa herë më vjen me bërtitë deri në kupë të qiellit .
-E pse moj ti nuk shikon punën tande ?
E pra kur e vejmë këtë pyetje,kurrë nuk e mendojmë që mbas ati pse-hit,asht edhe nji sepse! Nji arsye që nuk mundesh ta tregosh. Nji arsye që nuk ke dëshirë me iu arsyetu askuj, sepse nuk ke hiç nevojë!
Para shumë viteve,deri sa jetonim në Gjerana,nji grua shumë e dashtun dhe tepër e mençme ndihmonte prindërit e mi me punët e bahçes tonë . Deri sa ajo del dhe punon bahçen del nana dhe baba në bahçe , me përshëndetjet e mëngjezit!
~Si ke n’njef moj XY….a je mirë ?
Ajo ashtu e lodhun dhe shumë e merzitun atë ditë ,ia kthen nanës time:
-Mirë jam , mirë, par diçka jam e mërzitun !
-Pa pse moj XY….., je e mërzitun?-
Ajo si nji grua e mençme që ishte, ia kthen nanës time:
-Eh moj File,pa ti a pse-hin tem dan me ditë a ?”
Eh more njerëz ,sa shumë na ka lanë vulë kjo përgjegje e kësaj zonje të nderume .Ishte nji grua shumë bujare dhe shquhej fort nga mprehtësija e mendjes.
Dhe prej asaj ditë sa herë që dikush e pyeste nanën time me një- PSE -të pagdhendur aty ku nuk duhej të depërtonte hunda e njeriut,nana ime me nji buzëqeshje të ëmbël dhe aspak ofenduese përgjigjej me – eh moj ,pa a pse-hin tim ti duhesh me e ditë a ?”
Sa herë në jetë kemi arsye që ndoshta as nuk mundesh askuj t’ia tregosh,e ven maskën e gazit dhe vazhdon jetën.
Dhe taman ti vazhdon t’jetosh me shpresë që dikush të thotë sa mirë e ke,sa mirë dukesh dhe ke të drejtë çka po thu,del dikush e ta kërset si një shuplakë mas veshit ,me një PSE të pagdhendur.
Para se vesim Pse ,ndoshta mirë kishte me qenë me ba shprehi e me pyet miqt tonë të dashur -ke nevojë të flasësh,ktu jam çdo herë për ty,ke nevojë diçka të lutem mos hezito -!”
Por ama,jo gjithmonë se nganjiherë lypset ai PSE ,lypset edhe shumë bile.Kur dikujtë i depërton hunda me nji pse dhe ulet në kolltukun tënd vend e pa vend ,nji tjetër pse asht i nevojshëm si nji ambulancë emergjente !
Me gjithë respektin dhe dashninë që kam për ty,PSE ,po u dashka unë çdo herë ta tregoj arsyen time o mik dhe mike e nderume ? Tregoma arsyen pra.
Pseeeeee?
Të pyes unë ty ndonjiherë -PSE? Edhe nëse nga shprehija të pyes PSE, të lutem , nuk më vjen keq aspak,më thuaj: po a ti duhesh me e ditë pse-in tim ?! Të tregoj aq sa kam nevojë me të tregu, të pyes për keshillë kur kam nevojë, ama të lutem mos e zgjat at pseeee mooooj ?
Hiç , yok, asla !